Tegenlicht Meet Up in Zwolle ('Hoe echt is echt'): interview met Andreas Yperman / Marie Meeusen

Een paar weken geleden sprak ik in Zwolle over mijn alterego-ervaringen op de Tegenlicht Meet Up 'Hoe echt is echt'. Het gesprek dat ik na afloop van de uitzending met het publiek voerde, werd een intense en verhelderende discussie over onder andere onze relatie met technologie, identiteit, de kracht van kunst en genderissues. Ayu Polak legde de inspirerende namiddag op film vast. Nadien werd ik nog geïnterviewd door tafelheer Jeroen Bloemsma. Dit filmpje is het resultaat.



O ja, het verhaal van Andreas kan je nog steeds lezen op zijn blog, De Doos van Andreas. En Ayu heeft ook een Facebookpagina.

Tegenlicht meet up Zwolle 1 februari: alterego Andreas & aflevering 'Hoe echt is echt?'

De Tegenlicht meet up in Zwolle is bijna volgeboekt. Wie zin heeft om op 1 februari het verhaal over mijn alterego Andreas te horen in deze mooie Hanzestad, stuurt best zo snel mogelijk een mailtje naar noraAPENSTAARTJEblauwdruck.nl.

"We leven nu in een tijd waarin mediarepresentaties invloedrijker en misschien ook vaak bevredigender zijn dan de dingen die ze verondersteld worden te representeren. Als je dan zegt: 'dit was echt en dit niet', dan los je het niet op. Je wordt ingehaald." (filosoof Koert van Mensvoort in 'Hoe echt is echt?')

Nadat haar vader in februari 2013 aan de gevolgen van ALS overleed, ging Marie Meeusen gretig in op het voorstel van het online tijdschrift Hard//Hoofd om een alterego te creëren in het kader van de wedstrijd 'Virtuele vrienden'. Ze liet haar blog Huiverinkt voor wat het was en kroop zes weken lang in de digitale huid van Andreas Yperman. Deze 37-jarige ghostwriter en casanova maakte 850 'vrienden' op Facebook. Op datingsites versierde hij talloze vrouwen en de gevoelige 'coming-of-age'-verhalen die hij in De Doos van Andreas stopte, trokken ook de aandacht van journalisten en het literaire wereldje. De vragen over gender, authenticiteit, ons gebruik van sociale media en 'fastfood' manier om een rouwproces te benaderen, waren na zes weken zo indringend dat Marie vroegtijdig haar alterego ontmaskerde. Ze won de prijs voor het beste alterego, maar vraagt zich nog steeds af wat het ware gezicht van Andreas Yperman is.

Fluisterbootjes, ontmaagding in de thuisbasis en de betere boekhandel

Het werd de hoogste tijd voor een praktische Huiverinkt-post. Ik heb immers de slordige neiging om veel info meteen op de gelijknamige Facebookpagina te plaatsen. Daarmee ga ik ongewild voorbij aan mensen die – zeer begrijpelijk – geen Facebookprofiel hebben of niet weten dat je van onbetaalde pagina’s geen updates krijgt, tenzij je aanvinkt deze wel te willen krijgen*.

1. Als je binnenkort een betere boekhandel binnenstapt, vis dan net op tijd een DW B (Dietsche Warande & Belfort) uit het literaire tijdschriftenrek! In het juninummer van de 159e jaargang staat mijn brief aan kwantumpoëet Matthijs. In deze documentaire kan je vooraf of nadien kennismaken met deze bijzondere Matthijs, die helaas overleden is. De brief lijkt in eerste instantie misschien verrassend spiritueel, maar is in essentie een flink maatschappij-kritische brief.

(Wie mijn zeer persoonlijke ijsemmer-uitdaging miste: klik hier.)

2. Op 4, 5 en 6 september vaar ik mee in een Zwolse fluisterboot. Tijdens Beatloos zal ik mooie, schurende of treffende woorden in de opvarende oren fluisteren. Het wordt een intieme en diverse driedaagse van spoken word en akoestische muziek tijdens het Stadsfestival in Zwolle. 

3. Ik trad nog nooit in het Antwerpse thuisfront op. Daar komt in september eindelijk verandering in. Op zaterdag 13 september vind je mij vanaf half zes in Nova (Schijfstraat 105) tijdens een benefietfeest voor een het schoolproject Asrat in Ethiopië. Door een mail te sturen naar anniePUNTvyvermanATgmailPUNTcom of emydenysATgmailPUNTcom kan je voor 20 euro een mediterraans buffet reserveren. Alleen naar het benefietfeest komen kan ook en kost 5 euro. Ik treed na het eten op, om acht uur.

Stuur me gerust een bericht als je meer info wenst of als je mij me ook wil boeken voor een herfstoptreden!

* onder 'liked': 'get notifications' aanduiden

Cultfest 2014, het ego en pi/chi-energie in een woordenweb

Cultfest is een ondergronds festival dat van 6 tot 8 juni in de werfkelders van de Utrechtse binnenstad wordt gehouden. In de zonovergoten ‘Waanzin-editie’ van vorig jaar trad ik er met mijn alterego Andreas Yperman op. Ik las voor wat de snoodaard die lente in de Doos van Andreas plaatste, maar vooral de pittige discussie nadien maakte dit optreden ‘Cultfest-waardig’. Want Cultfest daagt het publiek uit, laat je meespelen, Cultfest verrast en verontrust. Cultfest trekt het pluchen kussen onder je kont vandaan. 

Dit jaar ben ik opnieuw gevraagd. Ik was in eerste instantie niet blij met het thema ‘ego’. Ego is stom, dacht ik. Het was waarschijnlijk mijn ego dat sprak. 

Toch zegde ik toe en bezocht een van de vier voorafgaande Cultlabs, waarin programmamakers hun ideeën voor juni in het samen- en tegenlicht plaatsen. Ik luisterde onder andere naar de plannen voor een filmprogramma. Films als ‘The Diving Bell and The Butterfly’, ‘Mar adentro’ en andere alternatieve klassiekers over gevangen zitten in je lichaam kwamen voorbij. Ik stak mijn hand op. Waarom sla je het publiek niet in de boeien om het te laten ervaren wat het betekent om zinloos vastgeketend te zijn? Het idee golfde door de ruimte. Benieuwd hoe het er in juni uitziet.

Je pense donc je suis. Zelfs bij de minst verlichte geest doet deze filosofische monsterhit een belletje rinkelen. Als René Descartes geweten zou hebben hoe zijn uitspraak eeuwen later nog altijd gebruikt wordt om op rationele wijze een heel irrationeel wereldbeeld mee te onderbouwen, zou hij er dan ‘Je sense donc je suis’ van hebben gemaakt? Of voorvoelde hij helemaal niks?

Ego is het ‘ik’, ego is eigen, ego is vreemd en bovenal o zo belangrijk. We plaatsen het graag tegenover de ziel en gaan liever uit van tegenstellingen dan van eenheid. We vinden ego stom, maar laten het toch vaak het hoogste woord voeren. Ons ego is groot en krachtig, ons ego heeft meer sexappeal dan de ziel.  En toch is het niet vrijer. Het ego is wat ons omlijnt en dus ook waar we tegenaan botsen, de ziel is wat uit ons vloeit. De ziel voel je in golven, het ego in grenzen. Het is… maar het ego wil zijn. Het ego wil weten en benoemen.

Ik daag mijn ego sinds september wekelijks een uurtje uit. Ik speel ermee, ik laat me erdoor verrassen en verontrusten. Ik trek het pluchen kussen onder zijn kont vandaan, noem het een rotvent, steek mijn tong naar mijn ego uit en voel hoe het die tong wordt. Ik brul en voel mijn buik. Ik voel. Het is. In een wekelijkse tai chi chi kung les bij Pi-energy.

Daarom gaan we op zaterdag 7 juni samenwerken, Pien en ik. We zorgen samen voor de chi, ik zorg voor het woordenweb, zij voor de spiegelbewegingen. Jullie gaan dansen met het ego, een steekspel spelen en voelen waar het ego stokt. Of het naar je kruin wil klimmen en daar gedachten wil zijn of in de grond wil wortelen. Misschien wil het liefde worden en huilen. Of godgeklaagd sexy zijn en in je onderlip bijten. We hopen jullie te mogen ontmoeten. Mijn ego hoopt het ook.

Taboedoorbrekende intimiteit en de redactiewissel van Kluger Hans

Ze wees er terecht op dat we, als we een voorliefde koesteren voor literatuur die schuurt en weerbarstig is, we ons hoofd niet mogen wegdraaien wanneer deze ons ongemakkelijk maakt in haar taboedoorbrekende intimiteit.

Ik ben de ‘ze’ in bovenstaand citaat uit de inleiding van het kortverhaal ‘Het lichaam van mijn moeder’, waarin Rebecca Brown met onthutsende details de laatste dagen van haar stervende moeder beschrijft. Dit kortverhaal is een van de vele bijdragen uit het dubbele en laatste nummer dat de oprichtende redactieploeg van Kluger Hans samenstelde. Zaterdag wordt in de Gentse club De Loge het nieuwe team voorgesteld, bieden we een gevarieerd programma aan en hopen we wat meer ruimte in onze kasten te krijgen door u vijf jaargangen van dit literaire tijdschrift aan een zacht prijsje te verkopen.

Ik vind het moeilijk om zaterdag afscheid te nemen van Kluger Hans. En toch weet ik dat het de juiste beslissing is. Ik heb tijd nodig. Om te helen en dus om te schrijven, niet om te selecteren wat anderen hebben geschreven. Want hoewel er op sociale media niet altijd even begripvol werd gereageerd op de afscheidsbrief van de oude redactieploeg, stond daar de waarheid in. Het leven vroeg na vijf jaar meer aandacht dan de literatuur. En in mijn geval zou je kunnen zeggen dat de dood op de eerste plaats kwam. De uitputtingsslag van wekelijks zorgen voor mijn vader is iets waar ik trots op ben dat ik het gedaan heb, maar ik ben noch fysiek, noch mentaal volledig ‘gerecupereerd’, om het voor de gelegenheid met mijn eigen tongval te zeggen. De oude word ik sowieso nooit meer, maar ik kijk wel uit naar wanneer de dagen weer veel langer worden en het allemaal meer dan een jaar geleden is.

Vandaag vroeg een vriend me of ik ooit ga schrijven over de donkere en zware winterdagen van vorig jaar, toen ik er samen met de familie en een ploeg verpleegsters voor zorgde dat mijn vader niet in een ziekenhuis hoefde te sterven. Ik denk het niet, zei ik hem. In ieder geval niet op dit blog. Daarvoor zijn de details van die laatste weken te intiem en te pijnlijk. En ja, ik geloof erg in kwetsbaarheid als kracht, zonder dat een TED-talk me daar sloganesk van hoeft te overtuigen. Maar een beschrijving van het eindeloos optillen en niet kunnen houden, het niet kunnen eten of slapen, het te laat zijn om erger te vermijden, het niet kunnen praten of ademen? Nee, dat gooi ik zeker nooit op het wereldwijde web. Misschien verschijnt het ooit in een boek, dat dan in uw schoot mag rusten en uw tranen mag vangen.

Toen ik in oktober in een Portugees huis Browns kortverhaal las, moest ik plots vreselijk huilen. De tranen deden pijn, want ze kwamen van diep en zaten al die hele week ergens tussen mijn ribbenkast vast. Of ik herkende ze niet in de eindeloze oceaan. Gelukkig kan lezen soms helen. Soms maakt lezen je minder alleen. Soms vind je rust in de taboedoorbrekende intimiteit die anderen ongemakkelijk maakt.

Graag tot zaterdag.

Week offline en tempels, tuinen, talismannen

Tussen de laptop en het kopje gemberthee zit mijn kat. Ze kijkt ook naar buiten en spint. Het wordt alweer donker. Voelt ze dat er een gezellige week aankomt? Net als in februari ga ik vanaf morgen weer een werkweek offline. Of zoveel mogelijk offline. Geen social media in ieder geval, geen online documentaires maar boeken, geen Google Maps maar het eigen richtingsgevoel, dat de laatste jaren nog slechter lijkt te functioneren. Lijdt het onder de straling? Op mijn netvlies verschijnt een bakje waterkers dat in een ruimte vol wifi in no time verschrompelt. Er valt vast veel tegen het scholierenonderzoek in te brengen. Maar sinds ik iets beter naar mijn lichaam leerde luisteren, weet ik dat internetverbindingen me rustelozer maken dan de volle maan. Ik slaap zonder, maar vul mijn dagen er wel mee. Verslaafd, uiteraard. Waarom? Ik probeer er, samen met deze keer vijftig (!) studenten, vanaf morgen nog meer van te begrijpen.

In februari maakte ik een uitzondering voor een half uur mailen per dag, vooral met mijn verplegende familie. Mijn vader zou drie dagen nadat ik weer online ging, sterven. De dag dat ik online ging, kreeg hij één van de zesentwintig brieven en kaartjes die ik op vijf dagen schreef. Bij mijn aankomst in Antwerpen werd mij verteld hoe hij mijn brief met de laatste kracht in zijn handen de hele vrijdagochtend had vastgehouden. Ik herinner me het vuur waarmee ik een hele week bleef schrijven en op woensdagavond in de bijtende kou een postbus zocht. Ik had me niet beter kunnen voorbereiden op de week die kwam.

Negen maanden later is het geen sterfbed dat me ervan weerhoudt echt offline te blijven. Dit jaar zijn het de zestig blogs die ik nog moet nakijken, het stagebezoek dat ik moet houden, het allerlaatste nummer van Kluger Hans dat door de huidige en oorspronkelijke redactie wordt samengesteld. Ook al verschoof ik de zangles en de EMDR-therapie, de wereld draait aan een genadeloos ritme door. Met tai chi en twee boekjes, één voor de nachtelijke en één voor de dagdromen die ik niet los kan laten, met gemberthee en rustige muziek, probeer ik mijn grenzen te bewaken. Dat is moeilijk bij zoveel onbegrip. Wel één keer per week krijg ik te horen, op allerlei soorten manieren, dat het na negen maanden rouwen toch wel stilaan voorbij zou mogen zijn. En of de dood van mijn vader, met de fysieke en mentale uitputtingsslag die voorafging, dan echt zoveel erger was dan de dood van een andere vader. De balkende ego's en bizarre vergelijkingen glijden van me af. Ik voel enkel de optelsom van alles, elke dag opnieuw. In mijn lichaam, in mijn ogen die me enkel laten zien wat me geen stress oplevert, in mijn hart, in mijn angsten en dromen. Er zijn dingen onherroepelijk veranderd. En soms is dat maar goed ook. Maar wat dat juist allemaal betekent, daar ben ik nog lang niet achter.

Behalve dit. Er zijn verschillende manieren om stil te zijn. De stilte op Huiverinkt is bedrieglijk. Want voorbij de radeloosheid schrijf ik. Met echte inkt, die me na een Facebookoproep geschonken werd. Ik zie mijn handschrift voor het eerst in jaren weer vloeiender worden. Dat verdient een stempel in mijn schrift. Op zaterdag zestien november voer ik in het mooie Huize Frankendael een ritueel uit, tijdens de salon met als thema ‘Tempels, tuinen, talismannen’. Ik wil het anders maken, maar niet anti. Bevreemdend en toch herkenbaar. Opgebouwd uit wat voor mij helpt en wat voor jullie schijnt te helpen. Wees welkom.  

There is shadow under this red rock

(come in under the shadow of this red rock)

and I will show you something different from either

your shadow, at morning, striding behind you

or you shadow at evening rising to meet you.

Uit: The Waste Land - T.S.Eliot

Blauwe maandag met Apenbrood en een reis door vier seizoenen

Ik ontmoette gisteren, een bijzondere dag vol bijzondere gebeurtenissen, een bijzondere dame op café. Ze bleek al een tijdje Huiverinkt te volgen. We zijn geen Facebookvrienden. In een periode waarin ik sowieso flink worstel met mijn online gedrag en van plan ben om die worsteling om te zetten in lesmateriaal in plaats van verder verslaafd gedrag, was het een goede herinnering aan de mensen die graag mijn blog lezen maar verder geen contact met me hebben. Ze bestaan.

Vandaar deze last-minute aankondiging: op maandag 26 november kan je voor 8 euro naar een Blauwe Maandag in de Roode Bioscoop op het Haarlemmerplein. De eerste helft van de avond wordt verzorgd door Apenbrood, die een eerste muziektheatervoorstelling 'Dit huis' brengt. Daarna maak ik samen met pianist Gilian Baracs een reis door de vier seizoenen. Voor iets meer geld kan u om de hoek ook een lekkere pizza eten. Een aanrader. 

Welkom dus.

Zaradi Tebe 2012

Het is hier weer wat stiller. Maar stil zal het in Gent dit weekend niet zijn. Want op Zaradi Tebe verschuil ik me tussen mooie vrouwen in lingerie. Ik zal, zelf uiteraard uiterst kuis gekleed, mijn minst kuise en liefste teksten in uw oren fluisteren. Doorlopend op zaterdag van 14u. tot 16u.  en van 17u. tot 20u. En op zondag opnieuw van 13u. tot 16u. En ja, de geruchten zijn waar. Mijn muze zal in hoogsteigen persoon een tipje van zijn betoverende sluier optillen... Want muzes steek je niet in kooien, maar deel je met stamvaders en talisvrouwen. Tot dan?

Uitslag poll 16: "Dagen zonder vlees"

Het wordt tijd om de bezinningsperiode af te sluiten, voor ik naar China vertrek om me bij mijn vader en zus te vervoegen en de stamelende lente haar nieuwe geluid laat klinken. In de laatste poll vroeg ik wie meedoet aan de actie ‘Dagen zonder vlees’. Een actie die in Vlaanderen best succesvol is en waar tijdens de vastenperiode voor Pasen vleeseters uitgedaagd worden om veertig dagen lang zo min mogelijk vlees en vis te eten. Ik deed met eigen recepten mee en at minstens vijf keer per week vegetarisch. Het viel mee en ik viel verder af. En jullie?

Vierentwintig mensen brachten een stem uit. Acht daarvan zijn vegetarisch. De tweede plaats gaat naar de zeven mensen die het een ‘stomme geitenwollensok-actie’ vonden. Van een contrast gesproken. Zijn de GeenStijlers weer ongemerkt binnengevallen? Twee mensen aten veertig dagen geen vlees en zes mensen pasten de spelregels aan en deden zo goed mogelijk mee. Éen verloren zieltje kwam uit de lucht vallen.

Oh ja, ik treed morgen op in het Amsterdamse Pakhuis Wilhelmina. Op Pageturner, een verrassende en fijne avond met verschillende korte (muziek)optredens. Welkom!

EP-presentatie Leendert & Thomas Aram. En nieuws uit Guatemala.

Een aantal maanden geleden was ik getuige van een onrechtvaardige gebeurtenis. Singer-songwriter Leendert mocht met zijn schilderachtige liedjes niet door naar de finale van een wedstrijd, omdat ze volgens de jury 'te intens' waren. Ik schreef over de stilte die hij teweeg bracht en sindsdien deelden we al een paar keer het podium. Aanstaande woensdag houdt Leendert met Thomas Aram een 'dubbele EP-presentatie' in Pakhuis Wilhelmina. De deuren gaan om acht uur open. Met een feestje achteraf en mijn herfstige teksten als voorgerecht. Welkom!

In afwachting van wat meer tijd om te schrijven laat ik jullie graag luisteren naar een interview van Radio Centraal met mijn zus, Irina Meeusen. Ze besteedt aandacht aan onderbelicht nieuws en vertelt over de overstromingen en de verkiezing van een ex-militair tot president in Guatemala, waar ze op dit moment woont.

Bewerking van het Nederlandse regeerakkoord op Occupy Amsterdam

23 juli optreden op de Gentse Feesten

Op 23 juli treed ik op de Gentse Feesten op. Naar aloude, gezellige gewoonte: bij Bob en zijn kompanen, in café Los Perros Calientes, in de Goudstraat en op een boogscheut van het Baudelopark en Sint-Jacobs. Ik sta als voorlaatste gepland en laat mij omringen door de erg charmante Nederlandse singer songwriters Harold K en Leendert. Harold K is een erg fijne collega in Amsterdam en over Leendert schreef ik al eerder een stukje nadat hij mij behoorlijk betoverde met zijn intense liedjes in Paradiso.

Verwacht geen olijk optreden van mij deze keer. Maar mochten jullie zin hebben in een poëtisch rustmoment tijdens de Feesten, dan is dit cafeetje de uitgelezen plek. Bij het event "En het grootste deel schreven we samen in bed" op Facebook vinden jullie een uitgebreid programma voor de volledige tiendaagse.