dinsdag 6 juni 2017

Gedicht 098 van de Dagelijkse Gedichten (dansen op Buitenkunst)


Terwijl hij penselen aan zijn armen bindt, haak ik touwen
rond mijn polsen en verf mijn klauwen rood.
Als er gevraagd wordt om in een dans van acht coördinaten
in de kubus rond ons een ode aan sporen te brengen,
buig ik de knieën en grijp beslist naar de zindering
buiten ons om en stamp op het eeuwenoude vuur
dat van mijn buik de aarde in gaat en terug.

Ter hoogte van de zonnevlechtplek op mijn voetzool,
licht de schaduw van een grote blaar op.
Het was in dit leven de eerste keer dat ik vastberaden
over brandende kolen naar het in steen gekerfde beeld
van elkaar opvolgende generaties op het altaar liep.
Dus vergeef ik mezelf de sporen van weifeling
en jaren verdrukkende beschaving.

Mijn leeuwenman heeft zijn kwetsbaarste pak aantrokken
en brengt halfnaakt zacht glimlachend een ode aan het water
en mannelijke elegantie, terwijl hij met gesloten ogen
naar de zon gericht met vlindervingers druppels op zijn borst sprenkelt.
Tepels knipogen naar wolken en gras, de spieren in zijn heupen
vormen een eenheid met zijn sterke kaaklijn.
Het duizelt me van liefde.

Omdat we ook van schrijven, zingen, theater en fotografie houden,
besloten we te dansen.

vrijdag 5 mei 2017

Gedicht 068 van de Dagelijkse Gedichten


De alternatieve Dodenherdenking die ook aandacht schenkt aan actueel geweld en recente oorlogsslachtoffers, werd last-minute afgelast. Vorig jaar schreef ik een uitermate positief stuk over dit initiatief dat gestart werd door de geëngageerde dominee Rikko Voorberg. Dat het dit jaar om veiligheidsoverwegingen niet door kon gaan - de organisatoren ontvingen een misselijkmakende hoeveelheid bedreigingen - gaat niet in mijn koude kleren zitten.

Gisterenavond woonde ik uiteindelijk de voorstelling van de bundel 'ik hier jij daar' bij, een samenwerking van de Nederlandse Anne Vegter en de Syrisch-Palestijnse dichter Ghayath Almadhoun. Ik ken geen enkele dichter die zo tastbaar en poëtisch, zo fijngevoelig en nietsontziend over geweld en trauma schrijft als Almadhoun. Het gedicht dat ik na afloop neerpende, publiceer ik voorlopig niet. Wat hij me tijdens het signeren vertelde, is immers aan hem om in woorden te gieten en zo met de wereld te delen.

Mijn gastland Nederland is de commotie rond Dodenherdenking een dag later al weer aan het wegdrinken op Bevrijdingsdag. Dit jaar lijkt het ritme van deze tweedaagse nog ongepaster dan anders. Ik bleef thuis en pak de eerste verhuisdozen in. Vier robuuste stoelen worden straks door een 'statushouder' opgehaald.

Sinds een aantal dagen duiken de overleden broer en zus van mijn Joodse grootmoeder in mijn gedichten op, ik noem ze 'okselkinderen', naar hun favoriete schuilplaats. Ze ontbraken in de droom die ik vannacht had. De taferelen zijn hen helaas niet vreemd.


068

Een lege stad tot de hoogste nok gevuld met angst
en opgejaagd wild dat over elkaar tuimelt.
Mijn zus en ik op de vlucht. We hoorden stemmen
op vervallen muren terugkaatsen en
door verlaten gebouwen galmen:

'Ik krijg geld terug van de belastingen',
'Op Canal Digitaal alleen de spannendste thrillers'
'Stap de deur niet uit in een ongestreken kledingstuk'
en andere echo's die gek van onrust maakten,
cellofaan om het verleden spanden;

klanken zonder prijskaartje, vacuüm vervreemd.

Plots voor ons: een muur die nog rechtstond, een schakelaar.
In de andere stand hoorden we de botten kraken,
de bloedvergieten, het brandende haar knisperen.
We knipperden en knipperden maar er was geen weg
die voor ons uit liep,

ook stilte

kapot ge


schoten


'ik hier jij daar' verscheen bij Uitgeverij Jurgen Maas, Amsterdam 2017
Uiteraard ten zeerste aanbevolen.

woensdag 26 april 2017

Gedicht 057 van de Dagelijkse Gedichten

Bron afbeelding: http://www.gezondheidenco.nl/wp-content/uploads/2013/08/hoofdluis2.jpg

Ik houd sinds twee maanden een dagboek bij, in dichtvorm. Hannah Zeeverkoper en ik sturen deze gedichten dagelijks naar elkaar. Ze bieden een mooi verslag van een transformerende tijd, maar geven me zelf ook verrassend inzicht in het cyclische karakter van emoties. En hoe kleine dingen zo veelbetekenend kunnen zijn, en omgekeerd. Trump, Le Pen, voorlopig hou ik ze kordaat uit m'n gedichten en het is bovenal een opluchting dat ik daar weinig moeite voor hoef te doen. Ik wilde aanvankelijk geen van deze gedichten online posten, maar af en toe ontstaat er op de korte momenten dat ik voor een opengeklapte laptop verslag doe van een dag, toch iets wat leuk is om te delen. Hier is gedicht 057 (twee dagen later is de jeuk godzijdank echt verdwenen):


Online zoekt een Belgische muzikant naar bevruchte eieren
voor zijn broedse Brahma-kippen, de hartverwarmende ongerustheid
om moederkloeken leidt de aandacht af van het krioelend kleins
dat de afgelopen vierentwintig uur bestreden werd
met tea tree, azijn, zonnebloemolie en lavendel.

Of de luizen naast ontraceerbaar ook echt verdwenen zijn?
Ik krab mezelf bedenkelijk op het hoofd en voel gegeneerde voorpret
bij het voornemen morgen bij de drogist te grappen
dat er inderdaad één nadeel is aan verliefd worden op een vader
met dochters die van knuffelen, stoeien en kopjes geven houden.

Gelukkig was lavendel ook de favoriete geur van mijn prinsenbeest,
Terwijl bij Paisley Park toch bogen verschenen zonder regen,
er dichter bij huis sneeuw viel in dit kille april, omkranst zijn geur me,
prikkelt een lang vergeten strijd weer even mijn zintuigen
en vermogen om klein onheil slechts jeuk te laten zijn,


niets groter te maken dan het is.

Populaire berichten