dinsdag 10 juni 2008

Na de *biep*

Spreek een boodschap in. Ik draag een dorp in mijn lijf.
Duiven vallen dood.

Aan de ribben kleeft honger. Er dreigt een aardverschuiving.
Dus kom later tot mij terug.

Als steen zwijgen mijn handen, in een krater zwemt de dorst.
Had mezelf nochtans beloofd:

Slechts één keer spel ik hen de les: schenk ik in ademnood
een handvol ballerina’s weg.

10 opmerkingen:

dichterbij zei

"schenk ik in ademnood
een handvol ballerina’s weg."

Hoe geweldig is me dat!

The boy on the seashore zei

Maar wat het betekent, geen idee...?

'Het spellen van de les' doet me denken aan een experiment in de klas, een experiment met ballet, maar daar kan ik de rest van het gedicht niet bij plaatsen.

(Vergeef me mijn zoektocht naar betekenis)

The boy on the seashore zei

Ik wou ook nog zeggen dat het erg goed klinkt!

Shine zei

Het cryptische en het bol staan van metaforen refereert sterk aan de Vijftigers. Invloed van? Lucebert? Claus?
Sterke beelden!

Marie zei

@dichterbij: bedankt !

@the boy: ik schrijf de laatste tijd vaak over poëzie en miscommunicatie, hoe we net allemaal op zoek zijn naar betekenis, maar het er vaak om draait (voor mij toch) om als lezer nog ruimte te krijgen voor invulling. Vind het leuk om abstract te zijn, en toch een vleugje herkenbaar. En verder is het gewoon een makkelijke herwerking van twee individuele gedichten, en voelt het nog steeds niet 'af' aan. Maar poëzie over poëzie is het, denk ik toch. Hopelijk...

@Shine: ja, ik hou van de Vijftigers, en zal er zeker door beïnvloed zijn. Ik schrijf echter ook graag begrijpelijk, maar die gedichten laat ik sneller los, verlies ik als het ware.

Uvi zei

.
Jij bent
reeds in het dorp
van de dood.

De biep stopte
als een duif
die plots wegvloog.

Mijn handen
zijn gestorven
ballerina's.

.

Dag Marie,

ik heb de 'eigenaardige' afwijking
om me telkens te laten inspireren.
Door de andere.

Neem me niet kwalijk.

Ik houd van gedichten
die verder gaan
dan louter 'verstaan'.

Lire c'est écrire.
.
mvg

EvHoof zei

wow, wat een mooi gedicht

maarten zei

" hoe we allemaal op zoek gaan naar betekenis ". Daar schreef ik nu net een brief over. De gelijktijdigheid der dingen...

adelheid zei

Via Uvi hier gesnuisterd. En genoten van dit gedicht. Een beetje ongemakkelijk op de stoel geschoven, wel, "dus kom later tot mij terug", "ik had mezelf nochtans beloofd", neen, gemakkelijk is het allemaal niet... gelukkig een handvol ballerina's, en toch één keer de les spellen. Dat is al iets, en dan kan het later nòg.
Tot een volgende keer.

Wouter7 ¶ zei

In het herlezen valt het me in: dit is àf. Puik werk.

Populaire berichten