dinsdag 2 maart 2010

De lente op de weg naar huis

Ik ken de weg tussen het huis en het werk en het huis, een stukje ring rond Gent, ondertussen als mijn broekzak. Dat is nodig om hem de baas te kunnen. Slechtziende angsthazen als ik overleven immers enkel als ze elke bobbel en put van het wegdek uit hun hoofd leren. Bovendien is er veel dat afleidt: het gonzen dat plots snorren wordt, drie gele snoeppapiertjes naast elkaar, een platgereden handtas die – o paniek - van ver op een dode kat lijkt. Of nog: de ganzen de terugkeren, een balorige jongen in het kleine skateboardpark. De in zichzelf verpakte eenden op het water geven een volledig nieuwe invulling aan het begrip ‘op de rug slapen’.

Vanmorgen was ik een beetje overmoedig. De hemel leek zo zacht dat ik de handschoenen thuis liet. En hoewel ik de vrieskou voelde bijten, wist ik het zeker. De gaten op de brug zijn eindelijk gedicht en de lente komt eraan. Alle voorbijgangers knepen voor het eerst om zonnige redenen hun ogen dicht. Alles bewoog anders en de noten reikten verder tijdens mijn dagelijks zang-betrapt-schaam-hehe-moment. Het wordt echt lente. Nu het opengebarsten gelzadel nog vervangen.

(Zoals jullie merken schrijf ik even wat vaker kleine observaties of dromen op. Het is nodig om uit de winterimpasse te geraken)

4 opmerkingen:

Elise zei

Kleine observaties zijn ook leuk. Ik heb zelf nog geen eenden langs de ring gezien, bedoel je die in het Citadelpark? Ik had ook een lentegevoel vandaag ... eindelijk!!

Anoniem zei

En ook je mama deelt het lentegevoel! Geniet met volle teugen mijn dochter van de welverdiende lente...

Marie zei

Elise, ik bedoel echt letterlijk de eenden op het water langs de ring, ter hoogte van Ledeberg. Ze zijn terug!

Punkerke zei

Kleine observaties: meer moet dat soms niet zijn om leuk te zijn. Er kan niet elke dag op de barricaden gekropen worden.

Populaire berichten