Lezen na acht a.m.

Ik heb met mijn laatste krachten wat klanken door de blender gehaald.
Zodat je morgen vol goede moed en met een frisse kijk op de wereld
de slaap uit je ogen kan wrijven, een been uit bed zal zwaaien.

Ondermeer geschrapt: het kattengejank of gekrab aan deuren
die sowieso gesloten blijven. Het opentrekken van rolluiken
uit het bouwjaar drieënnegentig. Dat alles klinkt niet in de ochtend.

Een haan mag kraaien, maar enkel op vier kippenhokken afstand.
Een dorp verder dus. Wat jou wekt is verontrustend stil,
zoals het gesis van een gedicht dat stiekem werd geschreven.

In de nacht. Of beter nog: een kleine kus om half zeven.