Dagelijkse Gedicht 337: 29 januari, de geboorte van Ade

Ade, liefje, wat heb ik gedroomd van hoe je in water en een draaikolk van liefde,

uit mijn vagina glijdt, hoe ik betoverd in je ogen kijk, jij in de mijne en hoe jij

vervolgens op mijn buik gelegd wordt, mijn geur herkent en nadat je even huilt

kruipend op zoek gaat naar mijn tepel – ik droomde wat de natuur bedoeld heeft.

Ik heb ons ook verbeeld als twee spinnende poezen, jij een welp die op de savanne

uit mijn dierlijk moederlijf glipt en tussen mijn warme poten zacht schoongelikt wordt.

Het meest tastbare dat uit dit visioen geboren werd, is je mooie geboortekaart

en vooral je naam, lieve koninklijke Ade, kroon op onze liefde.

Je koos echter voor de keizerlijke intrede, nadat je hartslag samen met je hoofd

alle kanten op ging en je de synthetische weeënopwekkers maar niks vond.

Ik doorstond voor jou het gesnauw van de anesthesist, overwon mijn angst

voor verdoving en liet mijn buik dwars opensnijden om jou te kunnen ontmoeten.

Je weegt bij geboorte drieduizendzeshonderd gram, je meet wel twee centimeter meer

dan ze in het ziekenhuis denken: geen vijftig maar tweeënvijftig centimeter,

je scoort één negen en twee tienen op je eerste testen, je wordt bij me weggehaald

terwijl ze me dichtnaaien, ik zie nog net hoe je niet huilt als je rustig in je vaders armen ligt.

Het rillen van mijn verdoofde, vermoeide lijf houdt op als jij aan mijn tepels wordt gelegd

en ik eindelijk het lied van de oude geliefden uit mijn geboorteland voor je zing.

Ik heb een filmpje nodig om dit moment weer terug te halen, maar nu weet ik het weer,

vanuit het wolkige bewustzijn weet ik dat het klopt en dat jij, mijn zoon, beresterk bent.

Ook weet ik dat ik van je hou, dat je wonderlijk mooi bent en dat het vanaf nu

mijn voornaamste taak is: je te zogen en van je te houden, steeds meer,

met een onvoorwaardelijkheid die zich mag wortelen in jouw hart en het mijne,

want die kloppen, lieve zoon, dat klopt.

Al snel komen je zussen langs die soms half en vaker heel zullen voelen,

je trotse extra tante Liesbeth, je volle tante, bomma en extra oma.
Ik voel mijn benen niet en blijf maar rillen, enkel jij, mijn liefje, kan mij

huid op huid tot bedaren brengen, als je dichtbij me ligt, worden we rustig.

-->

Brief aan Peter Mangel()Schots

Dag Peter,

Bij de AKO-boekhandel in Amsterdam Centraal was ik, ondanks mijn reeds indekkende sms’je, drie minuten eerder dan voorzien. Jij was net op tijd. Daarmee doorbraken we een slechte gewoonte die we delen: vaak een klein beetje te laat komen. Is het de wereld die drie minuten te veel van onze aandacht vraagt? De wind die zo hard waait dat hij zichzelf wegblaast, een verlaten graafmachine met de schoep als uitgestoken vuist van een man die op tafel slaapt, die ene regel die onze wrevel wekt zonder dat we weten wat we willen doorbreken?

Je pas is verend, je lacht veel en makkelijk. Drie biertjes later keek je nog ondeugender dan voorheen. Dat ik ook veel lach, heb je vast onthouden. Maar ook merkte je op hoe ik naast soms oliedom veel te streng ben voor mezelf. Ik heb je niet gevraagd waaruit je dat afleidde. Het was tout court erg fijn dat niets hoefde en alles kon en dat in zoveel talen en accenten. We hebben wat afgereisd in die paar uur. Van een winderig dakterras met twee Scandinavische schrijvers naar een namiddag van Read my World over Egyptische literatuur en heroïsche documentaires, van een museumdak dat gesloten bleek naar een boom waar ook bier gebrouwen wordt. En tussendoor droomden we over een Portugees huis met open ramen en dubbele vloeren, bladerden we in het Chileense boek dat je uit je tas toverde, probeerden we al die verschillende tongen uit.

Coq au vin of zeebaars… Als ze anders op tafel zouden zijn gezet, hadden we ze even gemakkelijk verdeeld, dat weet ik zeker. Net zo vlot en beheerst als de drank vloeide. Maar wat ben ik blij dat ik tijdig bedacht kreeg dat Hollandse ‘spitskool’ wel erg lijkt op onze ‘savooiekool’. Iets voorgeschoteld krijgen wat je niet weggewerkt krijgt? Ik wens het je niet toe.  We hebben onze harten vol aan onze vaders missen, bij wijlen machteloos verzoenend door het leven dweilen en tegelijk opstandig zijn. Door onze aders stroomt bloed dat we onmogelijk van richting kunnen veranderen. Tegen de klok, dus linksom. Daarbij kunnen we maar beter aanvaarden dat we ouder worden.

Peter, jij bent deelgenoot van mijn geheim. Je gelooft dat ik geen geheimen heb en dat ik wat milder mag zijn. Kortom: dat ik moet leren koesteren wie ik ben en wie ik kan worden. Bij jou ben ik met al die anderen in veilige handen. Daar dank ik je voor.

Graag tot nog een keer en liefs,

Marie x

P.S. Toon jij de achterkant van wat we elkaar schonken? Ik pak je even samenzweerderig vast.

Deze date werd aangevuurd door Date Ex Machina, een initiatief van literair tijdschrift Deus Ex Machina.