Dag Peter,
Bij de AKO-boekhandel
in Amsterdam Centraal was ik, ondanks mijn reeds indekkende sms’je, drie
minuten eerder dan voorzien. Jij was net op tijd. Daarmee doorbraken we een slechte
gewoonte die we delen: vaak een klein beetje te laat komen. Is het de wereld
die drie minuten te veel van onze aandacht vraagt? De wind die zo hard waait
dat hij zichzelf wegblaast, een verlaten graafmachine met de schoep als uitgestoken vuist van een man die op tafel slaapt, die ene regel die onze wrevel wekt zonder dat
we weten wat we willen doorbreken?
Je pas is verend,
je lacht veel en makkelijk. Drie biertjes later keek je nog ondeugender dan
voorheen. Dat ik ook veel lach, heb je vast onthouden. Maar ook merkte je op
hoe ik naast soms oliedom veel te streng ben voor mezelf. Ik heb je niet
gevraagd waaruit je dat afleidde. Het was tout
court erg fijn dat niets hoefde en alles kon en dat in zoveel talen en
accenten. We hebben wat afgereisd in die paar uur. Van een winderig dakterras
met twee Scandinavische schrijvers naar een namiddag van Read my World over Egyptische literatuur en heroïsche
documentaires, van een museumdak dat gesloten bleek naar een boom waar ook bier
gebrouwen wordt. En tussendoor droomden we over een Portugees huis met open
ramen en dubbele vloeren, bladerden we in het Chileense boek dat je uit je tas
toverde, probeerden we al die verschillende tongen uit.
Coq au vin of
zeebaars… Als ze anders op tafel zouden zijn gezet, hadden we ze even
gemakkelijk verdeeld, dat weet ik zeker. Net zo vlot en beheerst als de drank
vloeide. Maar wat ben ik blij dat ik tijdig bedacht kreeg dat Hollandse ‘spitskool’
wel erg lijkt op onze ‘savooiekool’. Iets voorgeschoteld krijgen wat je niet
weggewerkt krijgt? Ik wens het je niet toe. We hebben onze harten vol aan onze vaders missen, bij wijlen
machteloos verzoenend door het leven dweilen en tegelijk opstandig zijn. Door onze
aders stroomt bloed dat we onmogelijk van richting kunnen veranderen. Tegen de
klok, dus linksom. Daarbij kunnen we maar beter aanvaarden dat we ouder worden.
Peter, jij bent
deelgenoot van mijn geheim. Je gelooft dat ik geen geheimen heb en dat ik wat
milder mag zijn. Kortom: dat ik moet leren koesteren wie ik ben en wie ik
kan worden. Bij jou ben ik met al die anderen in veilige handen. Daar dank ik
je voor.
Graag tot nog een
keer en liefs,
Marie x
P.S. Toon jij de
achterkant van wat we elkaar schonken? Ik pak je even samenzweerderig vast.
Deze date werd aangevuurd door Date Ex Machina, een initiatief van literair tijdschrift Deus Ex Machina.
Posts
