Twee dagen zonder tijd

Ik heb het u gezegd. Dat het net de onzegbare dingen zijn die blijven haken. De vertakkingen die tot in de tenen tintelen, de armen die de berg omarmen, de schreeuw in het bos die we herkennen en die van binnenuit lijkt te komen. Het lichaam in het bed, dat niet het onze is, maar wel bevreemdend vertrouwd, warm en koud aanvoelt. De krop in de strot, de hand op het hart. Het is al van u en u van mij. Nooit eerder zo vrij. Er resten ons nog twee dagen zonder tijd.

Drie dromen voor het slapengaan

In mijn wildste dromen wurg ik je in een handomdraai. Sis ik je toe met een tong waar jij een puntje aan kan zuigen, bijt ik tot ik bloed proef. En dan ben jij al wat onbegrepen bleef, wat als de wol van Ariadne mijn adem afsnijdt. Hopsakee, korte metten. Dat werd tijd, dat kreeg plek, vooruit met de geit. Dit labyrint ken ik als mijn binnenzak.

In mijn zachtste dromen schrijf ik als het windstil is. Als jij met een vingertop mijn ribben telt. Als je niet met je tanden knarst en het gespin van de kat de kamer vult. Daar volgt een oog een veer, volgt een veer een stroom. Hebben we dit alles niet nodig. En dan mag jij jij zijn, maar even goed ikzelf.

Tussen beide dromen ben ik elke dag moe. Elke dag droever, elke dag gevoeliger voor het kraken van de ruggengraat. Elke dag meer op zoek naar de spiegel waarin ik enkel mezelf kan zien.

Kaarsrecht

Een dag als een gat, brandend als de afdruk op de huid die de bloedzuiger naliet. Verstoord gestamel van hij die nooit leerde lezen. Letterlijk staat hier: ik sliep slecht en droomde dat je al de anderen werd. Mijn buik zocht een rug vannacht. Ik hoorde mijn kreten. Ik wilde haar troosten maar kon geen kanten op.

Maar hier staat ook dat wat gezegd moet worden geen daglicht verdragen kan. Nochtans is het al wat ik ooit wilde, het als helder water laten klateren en daarmee domweg tevreden zijn. Dat er niets tussen ons in stond. Geen huid, geen angst, geen leugen. En dat het zo mooi was, dat ik er geen woorden voor vond.

Men kan geen draai geven aan de belevenissen. Ze staan kaarsrecht en klaar om te vallen. Muziek. En een traan.

Een droom. Een huis van glas.

Een droom. Een huis van glas. Een man. Een vrouw.
En nog een man. Als dat maar goed komt.
Doe de gordels aan en laat de remmen los.

Een droom. Een huis. Een boom die ontwortelt.
Onder de omgevallen stam loopt een beest leeg.
Vluchten kan niet. Zes voeten verbrijzelen glas.

Een huis. Een man. Een droom die ontwortelt.
Het dier leeft en draait zich in vuil ondergoed.
Een zompige grens. De splinters worden losgeweekt.