Brief aan Europa

Beste Europa,

Ik zou u geen brief schrijven. Maar nu uw burgers zich over uw grenzen heen op pleinen verzamelen om te demonstreren tegen moordende bezuinigingen, om samen uw bestaansrecht opnieuw uit te vinden, kan ik niet anders dan dit tegen de tijd neerpennen. Nu uw talen elkaar tegenspreken en opzoeken, nu u heen en weer geslingerd wordt tussen verhalen en waarheid, tussen noodzaak en leugen, schrijf ik u. Met een oproep die ons op de rand van de beschaving opzoekt, op de kloof die ons scheidt en verenigt.

Deze brief was bedoeld als ode aan het schaamhaar. Het haar dat onze edele delen beschermt, de bacteriën buitenhoudt en een geur verspreidt die we enkel kunnen opsnuiven met ons extra, oeroude reukorgaan. Het haar dat ons aan onze schaamte herinnert, ons er dagelijks bewust van maakt dat we wilde, geile, bange beesten zijn. We knippen het voorzichtig weg, in een poging beschaafd en netjes over te komen. We trimmen het koortsachtig, trachtend in de maat te lopen, binnen beschaafde lijntjes te kleuren. We scheren het, onder valse voorwendsels van zachte lippen en gladde tongen, genadeloos weg. Want we willen o zo graag mens zijn. Maar wat is een mens anders dan een dier? Ik vraag het u met klem, Europa, want ik ben net als u, rusteloos dromende vrouw, op zoek naar menselijkheid.

Europa, u bent een kale schaamheuvel. Uw poriën zijn ontstoken, uw tempel – die over de polis uitkijkt, wordt belaagd door een leger hersenloze lullen. U bent oud, Europa, u bent vadsig, uitgewoond. Geregeerd door verzonnen cijfers, bestuurd door een stel bureaucraten met een dubbele moraal, een geheimzinnige bende die niet eens hoeft te notuleren hoe ze elke vorm van democratie en solidariteit minachtend uitholt. Als u kreunt, Europa, is het omdat in uw stem de zucht van de volkeren klinkt die u wurgt. Als u kreunt, Europa, is het van een machtsgeil, verblind genot. U kreunt en kraakt omdat uw bestaansrecht afbrokkelt, omdat u twee grote oorlogen vergeet en het kleinere geweld graag naar uw eigen voorkeur in de schijnwerpers zet of onder het tapijt rolt. Ik ben boos, Europa. Ik herken u niet.

Toch weet ik. U bent meer dan een mythe, een geschiedenis van conflict. U bent meer dan het doekje voor het bloeden, meer dan de schaamlap, meer dan loopgraven, handelsverdragen, duistere Verlichting, blind ongeloof, onmenselijk beleid, gaskamers. U bent meer dan eigenlijk failliete maar toch almachtige banken, u bent meer dan eigen volk eerst, u bent meer dan omgekochte sociaaldemocraten, meer dan de doos van Pandora, meer dan een raaskallende Cassandra of het bedrog van Sisyphus, meer dan een godin die zich door een dolle, nietsontziende stier laat verleiden en beklimmen.

U bent het plein waar kinderstemmen klinken. U bent de zee, de aarde, de golven en het licht. U bent een uitvalsbasis, een haven, een geliefde die beide tegelijk is. U spreekt meerdere talen, uw heuvels, naaldbossen, paleizen, zandstranden, kerken, bergtoppen luisteren naar ons, uw beschadigd vertrouwen zoekt noodzaak in onze geschiedenis. Maar vooral in onze toekomst, o Europa, Griekse schone. Vooral in onze toekomst.

Met droeve groet en zacht gefluister,

Marie

Aantekeningen uit de Rijnstraat

As we write cirkelen helikopters rond de Riverside Bar. Mijn muzen worden uit hun koers geblazen. De onderwereld huist niet langer in mijn buik, maar woont en moordt daarbuiten. Op een koude decemberstraat. Wanneer wordt een schrijver verdacht? Als hij schrijft of als zij zwijgt? Ik weet het niet. Wat ik weet: dat dronkenlappen zich beter bezighouden met geilen op Whitney op groot scherm. En ook met een zachte (tong)val en het promille alcohol in whiskey onderschatten. Dit klopt niet. Het wordt dus tijd angsten op te doeken en daartoe wil ik oproepen, maar ik weet niet hoe. Behalve door te blijven schrijven tot schrik een droom wordt, een moord het einde van een tijdperk, een liquidatie het vloeibaar worden van een wereld die van ons afglijdt als een slangenvel. Vannacht wordt het niet koud. We staan het niet toe. We bezweren de winter en leggen de eed af. Alles wordt beter.

Irina's oproep

Beste lezers,

Voor één keer doe ik iets speciaals op Huiverinkt: ik geef het woord door. Meer bepaald aan mijn zes jaar jongere zusje Irina. Lees en oordeel zelf. Spijtig genoeg is de reden voor dit doorgeven van de fakkel een behoorlijk bittere pil om te slikken.

Liefs
Marie


‘Wij kunnen ons niet inbeelden hoe het leven daar is, he?!’ Dit is de gemiddelde reactie die ik hier krijg, als ik het eindeloos trieste verhaal vertel van Carlos, mijn Guatemalteekse vriend. Het is ook zo. Onze twee levenswerelden zijn heel verschillend. Die van het erasmussende zorgeloze westerse meisje staat loodrecht op die van de jongste zoon in huis die moet zorgen dat er dagelijks tortilla’s op de planken liggen, dat zijn halfbroertjes naar school kunnen blijven gaan en dat zijn zieke ouders zowel moreel als financieel worden ondersteund. Maar vooral: hij moet ervoor zorgen dat hij veilig de straat over kan zonder een verloren kogel door zijn hoofd te krijgen. En die kans lijkt steeds groter te worden.

Sommige kogels zijn echter niet verloren maar gericht. Carlos’ leven wordt door verschillende soorten kogels bedreigd. Ten eerste maakt hij kans op een kogel die gericht zijn op jonge gasten die weigeren deel te nemen aan drugssmokkel. De wijk waar hij woont raakt de laatste twee jaar steeds meer in de klauwen van de drugssmokkel. Jonge gasten worden er op straat aangesproken om hieraan mee te doen. De bende ‘Los Zetas’ bijvoorbeeld heeft zich in Mexico en Centraal-Amerika georganiseerd en is massaal aan het rekruteren. Wie hieraan meedoet, verdient een levensverzekering voor de hele familie, kan zich beveiligen met de beste wapens en krijgt genoeg geld om zich de sjiekste auto’s en villa’s aan te schaffen. Een kort maar krachtig leven. Een andere optie is, wat voor ons misschien de rationeelste lijkt, hier niet op ingaan. De gevolgen hiervan zijn dan ook dezelfde als die van de eerste optie: de dood. Carlos heeft al verscheidene vrienden verloren die ten gevolge van deze kogels werden gedood. Het waren bijna allemaal vrienden die in zijn wijk woonden.

Ten tweede zijn er de klassieke kogels die gewoon op geld belust zijn. Carlos is hier ooit bijna het slachtoffer van geweest. In zijn geval werd hij met messen toegetakeld, omdat de daders wisten dat hij een relatief hoog inkomen heeft (meer bepaald: 130 euro per maand).

Verder maakt Carlos ook kans op kogels die berust zijn op wraak. Laat me dit even uitleggen… Een week geleden hebben ze Hector, Carlos’ broer vermoord. Hector is trouwens al de tweede vermoorde broer van Carlos. Hij kwam, ironisch genoeg, terug van een begrafenis van een vermoorde vriend, en werd vergezeld door een andere vriend, toen de twee jonge gasten om 18u in het centrum van de stad doodgeschoten werden. Hij was 25 jaar en laat zijn echtgenote en twee kinderen achter. Carlos’ familie heeft sporen van de mogelijke daders gevonden. Zij heeft de politie gevraagd om de zaak te onderzoeken. Dit is gevaarlijk. Juist daarom kunnen Carlos en zijn familie het slachtoffer zijn van de zogenaamde wraakkogels. Bovendien heeft Carlos al zijn spaargeld dat hij had om in België te komen studeren, moeten uitgeven om zijn broer een ietwat waardige begrafenis en doodskist te geven.

Deze gebeurtenissen komen allemaal uit de laatste twee jaren dat ik Carlos ken. En dit is dan nog maar het topje van de ijsberg. Ik bespaar jullie verdere details. Diegenen die wat afweten van de politieke, economische en sociale situatie van Centraal-Amerika weten dat dit ook maar een illustratie is van de miserie die daar dagelijkse kost is. Landen als Guatemala verkeren, zelfs na 15 jaar na de burgeroorlog, nog steeds in oorlog. Ze zijn compleet ontwricht, het slachtoffer geworden van een eeuwenlange geschiedenis van westerse dominantie.

Wat Carlos betreft is het ondertussen duidelijk geworden dat het levensgevaarlijk wordt voor hem om nog langer in Guatemala te blijven. Hij kan niet meer wachten op de goedkeuring van zijn studentenvisum en op het moment dat hij opnieuw genoeg geld heeft verzameld voor zijn vliegtuigticket. Deze momenten zijn cruciaal om hem veilig en wel naar hier te halen. Momenteel schiet ik zijn vliegtuigticket voor en hoop ik dit (gedeeltelijk) te recupereren met een benefietavond. Ons jaarlijks tuinfeest in de Van Dijckstraat wordt dus ook dit jaar georganiseerd met een sociaal doel. Deze keer zal het gaan om iemand die de meeste onder jullie persoonlijk hebben leren kennen tijdens zijn winterlijk verblijf van vorig jaar.

Het benefiettuinfeest gaat door op 8 augustus vanaf 16u. We voorzien eten (bbq) van 18u tot 22u. We vragen 8 euro voor niet-werkenden, 12 euro voor werkenden en 5 euro voor kinderen jonger dan 12 jaar. Als je mee barbecuet, gelieve je dan in te schrijven vóór 31 juli, door een mail te sturen naar irientje@hotmail.com met de vermelding van het aantal personen dat je mee neemt en of je vegetarisch of vlees eet. Natuurlijk ben je ook welkom voor gewoon een drankje.

Adres:
Van Dijckstraat 16
2640 Mortsel

Je kan niet mee komen barbecueën maar je wil toch nog Carlos’ komst financieel steunen? Dan kan je een vrije bijdrage storten op het rekeningnummer: 001-3814135-74 met de vermelding ‘Carlos’.

Dankjewel,

Irina

Wie vindt een goede titel voor dit gedicht?

als hij klapwiekend rond de tafel
liep de rest is hij vergeten
misschien een park: zij was er
en noemde hem maar wat

het ijzeren bed spiegelt
zijn stem spiegelt de stenen
een slogan in rood en zestig
streepjes op de muur

de schriften die hij spaart
wapperen want buiten
is de avond zacht bij wind
tussen de tralies

met klamme tong knijpt hij
zijn oren nauw wie weet
tromgeroffel als een duif
oorlog over daken loopt

dit is maar tot het klapt
en uit de struiken stemmen
klinken en hij kan zien
wie haar de keel toekneep


Het is lang geleden dat ik hier nog eens een gedicht plaatste waar ik zelf meer dan middelmatig tevreden over ben. Probleem: ik vind geen goede titel en zo titelloos is ook maar stom. Morgen stel ik op 'Balein te water' waarschijnlijk nog eens dezelfde vraag en een eventuele winnaar krijgt een bescheiden prijsje van mij. Op café is dat echter makkelijker dan hier, prijzen uitdelen. Maar toch, ik kan het maar eens proberen. En u moet morgen gewoon komen !