246
Drie maanden oud ben je
en zo klein en licht als een pasgeborene,
niet eens zoveel groter
dan het wezen dat tussen groeispurten
door tegen mijn ribben
stampt. Je grote ogen gaan voorbij
aan elke grens of
leeftijd, wijze kijkers die in hun vragende onbevangenheid
het vuur spiegelen dat in
me woedt, de zachtheid waarmee ik je wil beschermen,
de onmacht waarmee ik je
vasthoud, wetende dat je vanavond
– gelukkig met een
dekentje meer – teruggaat de schandvlek van Europa,
het tentenkamp waar moeders met pampers slapen en kinderen in de oprukkende kou
het tentenkamp waar moeders met pampers slapen en kinderen in de oprukkende kou
de laatste resten veiligheid aan de
prikkeldraad hangen.
Er wordt me verteld: twee
keer ging je in je geboorteland Syrië
onder het mes en het mes
op de keel van je ouders lieten hen vluchten,
je bent drie maanden oud,
maar trok al over Turkse bergflanken,
wiegde van slaap tot
waken, van grens tot grens, in de schelp
van je vaders gebruinde
handen, op de rug van je moeder, nam een boot
over het water dat
bedrieglijk rustig leek en overleefde dit alles.
Maar nu komen de dalende
temperaturen, ik zegen je in alle talen tegelijk,
op dit ene, net als jij
piepkleine moment waarop ik je met mijn handen verwarm,
-->
je dicht tegen mijn van
leven zwangere lijf aandruk.
We trouwden op Lesbos en doneren ons huwelijkscadeau aan Home for a Day, de stichting die elke avond een dampende maaltijd en warme winterkleren schenkt aan vluchtelingen die in het vreselijke kamp Moria op Lesbos verblijven. Bijdragen kan nog tot zondag 5 november, de dag waarop Frank en ik onze huwelijkstrip naar Chios afsluiten.
Posts
