Gedichtendag 2018: Dagelijks Gedicht 333

333

De baby danst nog in mijn buik, hij koestert grotere ambities

dan indalen, eerder komen dan nodig of het zoveelste gedicht zijn

op Gedichtendag – zijn poëzie hecht niet aan gewoontes.

Het wachten krijgt de smaak van vrouwenmantel en andere oude wijsheid,

het hart van de ananas en onvindbaar frambozenblad stellen we uit

tot na dit weekend, als ongeduld legitiem wordt - kan dat ooit?

Geen enkele houding past me nog, gelukkig is er naast het lijf de taal

om dat heel even te vergeten en kan ik wakend toekijken hoe een man

om wat te doen te hebben, het huis nog mooier maakt dan het al was.

Stapels boeken worden verschoven, erfstukken van hun plaats gehaald,

zodat planken het laatste likje mahoniehouten verf krijgen

en het Mozesmandje nog even een harige, slaperige bezoeker.

Zolang de baby er nog niet is, staan we andere ensceneringen toe

om de tijd te doden: een trompet van één van beide dode grootvaders,

een laken uit een vorig leven en een spinnende kat.

Gedicht 246 van de Dagelijkse Gedichten (de Syrische baby)

246

  

Drie maanden oud ben je en zo klein en licht als een pasgeborene,

niet eens zoveel groter dan het wezen dat tussen groeispurten

door tegen mijn ribben stampt. Je grote ogen gaan voorbij

aan elke grens of leeftijd, wijze kijkers die in hun vragende onbevangenheid

het vuur spiegelen dat in me woedt, de zachtheid waarmee ik je wil beschermen,

de onmacht waarmee ik je vasthoud, wetende dat je vanavond

– gelukkig met een dekentje meer –  teruggaat de schandvlek van Europa,
het tentenkamp waar moeders met pampers slapen en kinderen in de oprukkende kou

de laatste resten veiligheid aan de prikkeldraad hangen.

Er wordt me verteld: twee keer ging je in je geboorteland Syrië

onder het mes en het mes op de keel van je ouders lieten hen vluchten,

je bent drie maanden oud, maar trok al over Turkse bergflanken,

wiegde van slaap tot waken, van grens tot grens, in de schelp

van je vaders gebruinde handen, op de rug van je moeder, nam een boot

over het water dat bedrieglijk rustig leek en overleefde dit alles.

Maar nu komen de dalende temperaturen, ik zegen je in alle talen tegelijk,

op dit ene, net als jij piepkleine moment waarop ik je met mijn handen verwarm,

-->

je dicht tegen mijn van leven zwangere lijf aandruk.

We trouwden op Lesbos en doneren ons huwelijkscadeau aan Home for a Day, de stichting die elke avond een dampende maaltijd en warme winterkleren schenkt aan vluchtelingen die in het vreselijke kamp Moria op Lesbos verblijven. Bijdragen kan nog tot zondag 5 november, de dag waarop Frank en ik onze huwelijkstrip naar Chios afsluiten.