Kortom enzoverder

Het is een moeilijke dag om gedichten te schrijven. Toch is hun bestaansrecht belangrijk. Oneindigheid kan leiden tot angst, maar ook tot troost. Die schuilt in nietigheid. En het besef dat we zelfs in de gruwelijkste tegenstellingen met elkaar verbonden zijn. Als je wil relativeren, zoek liefdevolle, eerlijke manieren. Probeer dat zelfs bij angst. 

Vandaag, op de dag dat veel schrijvers zich Charlie noemen, het vierde gedicht over oneindigheid. De uitdaging kwam van Peter Mangelshots, de inspiratie is ‘Het boek der oneindigheid’. Morgen volgt het ‘laatste’ nieuwe gedicht. Hoewel.

Afbeelding: https://www.facebook.com/shamantube

Kortom enzoverder

infiniteit is:

een siddering

die over ruggengraat glipt

in rode aarde ploft

het is nietig

onbegrip voor  

oorsprong,

embryonale logica

& relativeren, eindeloos delen

- de mogelijkheden

spiralend tot sterrenstof

wederkeren

te weigeren te zien

& herkennen

negaties laten

zijn

beeld je in:

een hart dat beter klopt

dan hoofd & taal, met stilte als ritme,

liefde als lot

Apeirofobie

Ik werd door Peter Mangelschots op Facebook uitgenodigd om vijf opeenvolgende dagen 'eigen werk' te delen. 'Het boek der oneindigheid' vormt de inspiratiebron voor de nieuwe verzen die allemaal op deze vijf dagen geschreven zijn. 

Dit derde gedicht, ontstaan bij volle maan, laat zich net als het eerste niet zomaar door een blog lay-out ketenen. Vandaar het kleine lettertype, waarvoor mijn excuses.

afbeelding: http://www.fractalsciencekit.com/fractals/large/Fractal-Steiner-Chain-Orbit-Trap-01.jpg

Apeirofobie

Gij hebt mij gevonden bij de wolven van ijzerdraad en druipende manen.

Ik toonde mijn tanden en de gulden snede in de kool waaruit we kropen

en vertelde nog andere verhalen bij het vuur over oorsprong en witte gaten.

Maar Gij hebt mij gezegd: ‘Verbrui de taal niet, zwijg en doe er het schrijven toe.’

Alleen daar kan ik de dorstige lessen en onderhuids mensen tot dieren fluisteren.

Alleen daar draag ik wapens op mijn heupen die mij rinkelend rustig maken.

Toen ik Uw rimpels wilde tellen, hebt Gij mij omgedraaid en op de klok gewezen.

Ik werd bang. Het was 22:22, Gij waart God, de hemel was zwanger van fractalen.

Maar ook dat mocht ik van U geen toeval noemen. Gij greep mij bij de keel,

dwong mij de sterren te zien voor wat ze waren, trok mij bij de haren

en gaf twee opdrachten mee. Helaas - ik ben doof. Alleen razernij kan ik horen.

Eén ding beloof ik U. Dat ik zal komen. Bezeten word ik nooit.

Rubiks Kubus

Ik werd door Peter Mangelschots op Facebook uitgenodigd om vijf dagen na elkaar 'eigen werk' te delen. Gebeten door goesting om weer poëzie te schrijven en geïnspireerd door Het boek der oneindigheid zal ik vijf dagen na elkaar een gedicht plaatsen. Dit is het tweede gedicht. Zoals veel wat snel geschreven wordt, is het waarschijnlijk niet definitief. Dat kan ook moeilijk anders met zo'n thema. 

afbeelding: http://www.theamazingpics.com/cutest-rubiks-cube-in-the-world-printed-by-3d-printer/

Rubiks Kubus

drieënveertig triljoen posities zijn eindig, mopper je,

net als zeegras dat twee plus vijf nullen oud wordt, valt een kubus

inderdaad buiten

de duizeling, het kader -

vader

zo wordt dit voer voor kwakzalvers en dichters

wier verzen niet rijmen. je hebt gelijk:

hier vallen of staan de dingen zonder zwaartekracht

 - wat in theorie niet werkt, werkt daar in de praktijk -

er zijn oneindig veel manieren om aan handen te denken

die met weinig weifeling alles tot het oude draaien

er zijn laffe uitwegen om stickers van blokken te pulken,

ooit valt er een traan om het onomkeerbare:

wie het zout leest, vindt in de geometrische microkosmos

een kubus, jouw vingers toen ze nog kracht bezaten

en gedachten, die me vastbesloten maar hopeloos 
toonden hoe het leven in elkaar steekt