Posts tonen met het label oneindigheid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label oneindigheid. Alle posts tonen

donderdag 8 januari 2015

Oh mijn God

Ik kreeg vijf dagen geleden de uitdaging van Peter Mangelschots om vijf dagen lang eigen werk te delen. Ik besloot 'Het boek der oneindigheid' als inspiratiebron te gebruiken voor vijf dagen nieuwe poëzie. Op dag vier werden in Parijs twaalf redactieleden van Charlie Hebdo doodgeschoten. Dat bracht mijn aanvankelijke schrijfplannen aanzienlijk in de war. Ik heb besloten om niet op de Dam naar Rutte te luisteren die mijn recht op vrije meningsuiting verdedigt. Ik heb besloten zelf de pen op te nemen en te schrijven. Het resultaat is een mengeling van poëzie en brief, van liefde en aanklacht.

afbeelding: http://www.mnn.com/earth-matters/climate-weather/stories/18-perfect-snowflakes-photos


Oh mijn God,

Het is zover. U wordt tiran genoemd, wortel van het kwaad,
niet de kritische pen, onderwijs, vertrouwen.
U wordt holle woorden verweten, geweld, blindheid,
de ruimte die U biedt en die naar adem doet happen
- ons op onszelf terugwerpt -
zien we niet.

U bent nochtans vrije wil.
U bent nochtans liefde.
U bent nochtans verbeelding.

U krijgt de schuld van generali- en polarisaties,
dat U ook onze spiegel bent, onze taal, wordt niet erkend.
We willen objectiveren, in vakjes stoppen,
Uw slachtoffers identificeren (elf mannen, één vrouw, onbekend),
Uw identiteitskaarten in auto’s vinden,
we vergeten kruistochten, kolonisaties, verkrachtingen,
we vergeten tweehonderdduizend doden in de Golf,
we vergeten het Grote Zwijgen.

U wordt voor karren gespannen maar nooit een dier genoemd,
niet in vlees en bloed gezocht maar in het dolle denken van de Ander.
We delen U op en scheuren U in stukken,
denken U te kennen zonder U te zien.
We houden een klopjacht, zoeken U in buitenwijken, boeken,
jeugdtrauma’s, kerken, kostscholen.
We missen de sterren, de grond onder onze voeten,
het gras, de eerste sneeuw, de laatste zon.

We vinden U in slagersmessen, maar niet in drones.
We vinden U in fanatisme, maar niet in neuroses.
We vinden U in racisme, maar niet in zwarte piet.
We vinden U in moskeeën, maar niet in olie.
We vinden U in woede, maar niet in angst.
We vinden U in heilige boeken, maar niet in geld op de banken.
We vinden U in onwil, maar niet in wapenhandel.
We vinden U in slachthuizen, maar niet in foie gras.
We vinden U in moord, maar niet in uitbuiting.
We vinden U in hen, maar niet in onszelf.

Dus zal U ook ons nodig hebben die geloven
dat U ook bloedgeile vrouw bent,
kunstenaar, onschuldig kind.
Dat U naast een baard ook volle heupen hebt.
Dat U naast een zwaard een penseel hanteert
en kleurpotloden.

U bent Vrije Wil.
U bent Liefde.
U bent Verbeelding.
U bent wie we niet durven zijn.
U bent oneindig. U bent mogelijkheid.
U bent pi, quark, foton, fractal,
U bent een sprong in het duister,
U bent voorbij de dood en oorsprong…
U bent een gooi naar het licht. Maar dan sneller.
U bent een kus in de hals. Maar dan zachter.

U bent oneindig. Dus zal ik Uw naam herhalen
en die zal nooit dezelfde zijn. Ik zal om U lachen,
ik zal U beminnen, ik zal Uw inkt zijn.
En Gij de Mijne.


Marie

woensdag 7 januari 2015

Kortom enzoverder

Het is een moeilijke dag om gedichten te schrijven. Toch is hun bestaansrecht belangrijk. Oneindigheid kan leiden tot angst, maar ook tot troost. Die schuilt in nietigheid. En het besef dat we zelfs in de gruwelijkste tegenstellingen met elkaar verbonden zijn. Als je wil relativeren, zoek liefdevolle, eerlijke manieren. Probeer dat zelfs bij angst. 


Vandaag, op de dag dat veel schrijvers zich Charlie noemen, het vierde gedicht over oneindigheid. De uitdaging kwam van Peter Mangelshots, de inspiratie is ‘Het boek der oneindigheid’. Morgen volgt het ‘laatste’ nieuwe gedicht. Hoewel.

Afbeelding: https://www.facebook.com/shamantube


Kortom enzoverder

infiniteit is:
een siddering
die over ruggengraat glipt
in rode aarde ploft

het is nietig
onbegrip voor  
oorsprong,
embryonale logica

& relativeren, eindeloos delen
- de mogelijkheden
spiralend tot sterrenstof
wederkeren

te weigeren te zien
& herkennen
negaties laten
zijn

beeld je in:
een hart dat beter klopt
dan hoofd & taal, met stilte als ritme,
liefde als lot




dinsdag 6 januari 2015

Apeirofobie

Ik werd door Peter Mangelschots op Facebook uitgenodigd om vijf opeenvolgende dagen 'eigen werk' te delen. 'Het boek der oneindigheid' vormt de inspiratiebron voor de nieuwe verzen die allemaal op deze vijf dagen geschreven zijn. 

Dit derde gedicht, ontstaan bij volle maan, laat zich net als het eerste niet zomaar door een blog lay-out ketenen. Vandaar het kleine lettertype, waarvoor mijn excuses.


afbeelding: http://www.fractalsciencekit.com/fractals/large/Fractal-Steiner-Chain-Orbit-Trap-01.jpg


Apeirofobie

Gij hebt mij gevonden bij de wolven van ijzerdraad en druipende manen.
Ik toonde mijn tanden en de gulden snede in de kool waaruit we kropen
en vertelde nog andere verhalen bij het vuur over oorsprong en witte gaten.
Maar Gij hebt mij gezegd: ‘Verbrui de taal niet, zwijg en doe er het schrijven toe.’

Alleen daar kan ik de dorstige lessen en onderhuids mensen tot dieren fluisteren.
Alleen daar draag ik wapens op mijn heupen die mij rinkelend rustig maken.
Toen ik Uw rimpels wilde tellen, hebt Gij mij omgedraaid en op de klok gewezen.
Ik werd bang. Het was 22:22, Gij waart God, de hemel was zwanger van fractalen.

Maar ook dat mocht ik van U geen toeval noemen. Gij greep mij bij de keel,
dwong mij de sterren te zien voor wat ze waren, trok mij bij de haren
en gaf twee opdrachten mee. Helaas - ik ben doof. Alleen razernij kan ik horen.
Eén ding beloof ik U. Dat ik zal komen. Bezeten word ik nooit.

Populaire berichten