Nog een brief aan Pascal Smet

Beste Pascal Smet

Eigenlijk bevalt het mij niet, dat ik u opnieuw een brief moet schrijven. U lijkt wel een verzonnen vriend: hij die toch niet antwoordt, omdat hij niet kan luisteren. Maar verzonnen vrienden luisteren niet omdat ze niet bestaan. Spijtig genoeg bent u onze minister van onderwijs.

Ik schrijf deze brief met trillende handen. Niet enkel omdat ik kwaad ben, maar ook omdat ik droevig ben. En omdat ik me in stilte ook wel afvraag of het zin heeft om mijn nek uit te steken. In dit gevecht tegen hardhorigheid, tegen tamme relativeringen, tegen al het zinloze gesus. Mensen vragen me al een hele week waarom ik het deed: een Facebookgroep oprichten (die een week later meer dan 5000 leden telt). Ik deed het niet eens omdat ik mensen kende die ontslagen worden. Ik doe dit omdat ik gechoqueerd ben, ik doe dit omdat ik geloof dat het de juiste keuze is, die veel mensen met me willen maken. Dit heeft niets met politiek te maken, want zoals velen anderen word ik kleurenblind van deze chaos. Maar ik vecht tegen zwart-wit, ik vecht voor de zwakkeren die niet zwak hoeven te zijn. Voor de oud-leerling uit het zevende BSO die ik daarnet onder de perenboom tegenkwam en die me apetrots het gebouw aanwees waar hij nu criminologie studeert.

Ik hoef u niet uit te leggen waarom het idee om het steunpunt Gelijke Onderwijskansen op te heffen volledige waanzin is. Als u dat wenst, kan u dit op verschillende plekken nalezen. Een onnozel bloggertje laat dit liever aan de expertisecentra over die dreigen te verdwijnen. Want zij sturen mensen zoals ik bij, met een hart voor taal, toekomst en onderwijs (en een neiging tot overdrijven met sloganeske weerwoorden). Mensen die het goed bedoelen maar niet steeds weten waar te blijven met al die intenties. Zij sturen duizenden leerkrachten bij, leggen hen uit hoe ze het best omgaan met meertaligheid, met tientallen nieuwe accenten in het onderwijs. Zij verdienen een evaluatie voor de eliminatie. Zij verdienen een beter antwoord, dan wat u na een week geeft. Ik citeer u voor het gemak even:

“Net als in alle andere beleidsdomeinen moeten we door de moeilijke budgettaire situatie ook in het Onderwijs besparen. De afbouw van het Steunpunt GOK is een deel van de geplande besparingen. Concreet gaat het om een besparing van 1,7 miljoen € op een structuur. Vandaag geeft de Vlaamse Gemeenschap ...ongeveer 208 miljoen € uit aan Gelijke onderwijskansen: 2100 voltijdse leerkrachten in het basisonderwijs, meer dan 900 leerkrachten in het secundair onderwijs, 57 miljoen € werkingsmiddelen in het basisonderwijs, en nog eens 40 miljoen € in het secundair onderwijs.”

Laat ik afsluiten met deze rekensom. U bespaart bij deze dus blijkbaar 0,8 procent op het gehele GOK-budget. Flink gedaan. Een loonsverlaging had u meer geld opgeleverd. Ik begrijp ook wel dat u dan wel grotere katten had moeten geselen. Maar ik had er alleszins minder slaap om gelaten. Laten we dus hopen dat ook u een paar keer per nacht wakker schrikt.

Met vriendelijke groeten
Marie

Steunpunt GOK bis

Als je mijn brief aan Pascal Smet wat meer wilt kaderen, luisteren dan naar dit radiobericht. Het plan is echt om het Steunpunt GOK te laten verdwijnen. Dit wordt een klap (en in sommige scholen de doodsteek) voor het gelijkekansenonderwijs in Vlaanderen. Daarom richtte ik een Facebookgroep op, voor het Steunpunt GOK.

Brief aan Pascal Smet

Beste Pascal Smet

Het Steunpunt GOK (Gelijke Onderwijskansen) verdwijnt binnenkort. De website meldt dat budgettaire redenen aan de basis liggen van deze beslissing. Ik sta perplex en schaam me in uw plaats, u die zichzelf socialist en homoseksueel noemt. Nu aarzelt u misschien en zegt u ‘Die twee zaken hebben niets met elkaar te maken! Het één is geaardheid, het ander een keuze.’ U hebt misschien gelijk. Maar het lijkt alsof ik niet de enige ben die verward is.

Woede is een goede drijfveer bij het schrijven van brieven. Dit is geen woede, dit is compleet onbegrip. En onbegrip verlamt. Daarnaast is dit blogbericht er eerder dan de krantenberichten, verdere uitleg is er dus nog niet. Als dit betekent dat de GOK-initiatieven in alle betrokken scholen in Vlaanderen een stille dood zullen sterven, dan hou ik mijn hart vast. Maar dat vrees ik voorlopig enkel, ik weet het niet. Dus er zijn redenen genoeg om deze brief kort en eenvoudig te houden.

De politiek die achter de schermen gevoerd wordt, interesseert me weinig. Het lijkt me ijdel te hopen dat we dit als buitenstaanders correct kunnen duiden. Toen er vreemde zaken uitlekten over de verdwijning van uw voorganger, bleef ik dus voorzichtig met commentaar. Best vreemd allemaal, dacht ik in stilte, maar is het niet gewoon iets dat nu toevallig aan het licht komt? Is wat gebeurt uitzonderlijk of is het vooral vreemd dat dit in de media komt? Zelfs de aankondiging van een loonsverlaging in het onderwijs stoorde me nog niet zo. Omdat wie in het onderwijs werkt, geen reden tot klagen heeft. Eén procent minder verdienen, niemand zal het echt voelen. Ik vind het wel vreemd dat zo’n maatregel uitgerekend in het onderwijsveld wordt doorgevoerd. Zijn er geen andere lonen die aangepakt moeten worden, meneer de socialist? Maar goed, ook deze discussie hield me niet langer dan een dag bezig. Het zal allemaal wel.

Maar vandaag kreeg ik dus plots een heel kort mailtje, van het steunpunt GOK. Veel soberder kan een overlijdensbericht niet zijn. ‘Om budgettaire redenen’? Als dat écht de reden is, dan is het wel een erg ondoordachte keuze van uwentwege. Want Vlaanderen scoort slecht op het vlak van gelijke kansen, in het onderwijs én in het werkveld. Dat dit niet goed is voor de economie, spreekt voor zich. Misschien is het GOK-beleid inderdaad een behoorlijke hap uit het budget. Maar kent u het woord ‘investering’? Waarom er nu geknipt wordt in initiatieven die logischerwijs pas na een aantal jaren in hun plooi vallen, omdat ze adem- en speelruimte nodig hebben, begrijp ik niet. Of ben ik te mild in mijn bewoordingen en worden ze de keel toegeknepen? Ik hoop echt dat ik het verkeerd begrepen heb.

Dat elke onderwijsinstelling een taal- en diversiteitsbeleid nodig heeft, dat is me al lang duidelijk. Hoe dat concreet in zijn werk gaat weet ik ook niet. Dat kan niemand zomaar weten, zelfs een minister van onderwijs niet. Maar dat deze beslissing een erg slechte beslissing is, staat als een paal boven water. Ik observeerde goed de laatste jaren. In een streng college en wat later in een zogenaamde ‘concentratieschool’. Daar zette ik mijn tanden in een quasi onbestaand taalbeleid. Ze brokkelden af, mijn tanden, omdat de school nog te weinig hielp met dragen en begrijpen, uitdragen vooral. De paar collega’s die er wel heel gedreven mee bezig waren, keken naar hun school en spraken met hun leerlingen en collega’s. Daarnaast informeerden ze zich met documenten van het Steunpunt GOK, ze gingen naar de bijscholingen in het Steunpunt organiseerde. Zo slaagden ze er stapje voor stapje in iets op te starten. Ondertussen werk ik een jaar lang mee aan het uitbouwen van het taalbeleid voor een hogeschool. Ook in deze job is het GOK-beleid een bruikbaar model, een broeihaard van goede ideeën. Volgende week ga ik opnieuw lesgeven. Vooral Nederlands, aan toekomstige leerkrachten in allerlei vakgebieden. Ik hoop echt dat ik hun niet hoef te vertellen dat waar we jarenlang naar streefden, plots niet meer zo belangrijk is.

Wanneer iedereen op zijn eiland ploetert, hebben we nood aan een vuurtoren. Ik kan niet geloven dat de mist te dik is geworden. Graag hoor ik uw uitleg. En met mij velen anderen, durf ik hopen.

Verontruste groet
Marie