Aantekeningen bij de betonmolen

Wat als het waar zou zijn wat je over mij zegt? Wat als elke pennenstreek een herhaling is van die eerste keer? Wat als zelfs een grijsaard parels voor zijn ogen kan hangen en zichzelf tot troonprins kronen? Wat als alle aanrakingen op celniveau in onze lichamen opgeslagen worden en daar weigeren voorgoed te verdwijnen? Ik noemde het eerder de les van het water. Van een olifant die niets in de grond weet te stampen. Misschien moet ik in zondagen gaan geloven, op een brave vrouw lijken, mijn mond houden en kijken wat we dan klaar en zuiver spelen. Ik weet het niet. Wel weet ik dat het licht elk moment van de dag anders op een kruispunt valt en dat regenplassen daardoor alle kleuren krijgen. Dat harten ondertussen rond de zon draaien en tegen natuurwetten in voor schaduw kiezen. Ik kan de maan niet door een betonmolen halen om met sterrencement een muur te bouwen van onze blikken. Niemand ontglipt hier. Wederom zijn er een paar zaken duidelijk. Er zijn eerste herfstdagen waarop in herhaling schrijven het enige is wat lukt. En naar jazzplaten luisteren tot de aanzoek aangewaaid komt. Hopen dat elke aantekening troostend gelezen wordt. There's joy in repetition.

Brief aan Antwerpen

Dag stad, dag tstad,

Dag stad die, als ge mijn woorden en bloed moogt geloven, de mijne is, maar die ik me nooit eigen maakte en die ik vanuit rafelranden ontdek. Hier sta ik dan op een Antwerps podium. Voor den eerste keer. Hier ligde dan, aan mijn voeten. Of eigenlijk niet, ’t voelt omgekeerd: ‘t is mijn tong die zich schoorvoetend aan uw kaaien legt, ’t zijn mijn nagels die aan uw schoon station krabben, mijn eerste kraaienpootjes die lachen om dieë lagere toren van de kathedraal waar de parochie niet genoeg geld voor had. Ik zal mijn klanken niet onnatuurlijk verbuigen om me hier thuis te voelen. ‘t Kan me ni bommen of da ge mij accepteert. Ik zal gewoon mijn taal spreken en misschien zulde mij horen. Ier is ze terug, da groot laweit uit Antwaarpe. “ ‘k Heb gewacht, veel gedacht en veel gezwegen.”

Weetewa, Antwerpen, wildiswawete? Ik maak mij daar in Amsterdam flink ongerust over u. Zoals een moeder die zich zorgen maakt om die ene verdwaalde zoon die haar binnensmonds verwenst. Misschien ben ik nog nooit in uw straten verdwaald. Maar uw maan is de mijne en die maan bescheen mijn vader, mijn moeder en mijn zuster. Dus hoe onnozel het ook is, ik maak mij ongerust. Niet alleen over u natuurlijk. Maar over u wel meer dan over Gent, de stad waaraan ik mijn maagdelijkheid verloor. Over u wel meer dan over Amsterdam, de stad waar ik leerde hoe steenhard het leven is.

Wazegde? Da ge mij nooit verwenst hebt? Tuurlijk wel, da doede elke dag opnieuw. Met die malloot die het hier voor tzeggen heeft. Met die boetes die ge hier krijgt als ge al kersenpitten spuwend verzetsliederen zingt of als ge uw broodnodig bloot gat laat zien. Maar ge verwenst mij ook, en niet alleen mij, omda ge doordraait en doordraaft en uw kinderen ondertussen naar adem happen. Tuurlijk zijn d’r ook nieuwe parken en kan ik hier lekker eten. Tuurlijk heb ik hier vrienden en wordt er op geefpleinen gezocht naar nieuwe manieren om ‘t overleven. Tuurlijk zijn er ook hier kleine hoekjes waar er kleur is en vuur om nieuwe plannen te smeden. Maar beste stad, ge luistert niet goe genoeg. Naar wat de mensen hier zeggen. Ge luistert niet naar uw hart. Ge luistert nie eens naar uw eigen longen. Nochtans zijn er goeie plannen. Om de snelweg ’t overkoepelen en van tstad een echte stad te maken, een droomstad die bestaat. Een ringland, slim land, een groene stad, een moedige stad. Een stad die meer als de mijne zou voelen.

Dus stad, staat op, godverdomme! Verzin uw eigen woorden, organiseer uw eigen verweer. Vind de liefde elke dag opnieuw uit en luistert niet naar verraders of verkopers, maar naar uw eigen lijf en leed.

Liefdevolle kus van een trotse nestverlater,

Marie x

Aantekeningen bij de volle maan

*

Dit is een volle maan die verhalen bij de haren grijpt en wilde vrouwen vertelt. Kijk: het heelal is een bijenkorf waar aliens zich door zoemende gaten wringen. Alles staat op til of op het punt om te waaien, maar kan morgen een kwartslag draaien en anders voelen. Volg de pijlen tot de maan. Verzin wolven die uit kraters kruipen. Laat voor een keer kolken wat doorgaans stromen wil. Bij deze maan mag het. Ze schijnt te vertrouwen. Ze schijnt te zijn.

* Ja, u leest het goed. Er is een nieuwe reeks ontstaan: 'Aantekeningen'.

Brief aan romanpersonages

Afbeelding: http://www.edilivre.com

Liefste romanpersonages,

Ga rustig zitten. Kies een plek die u bevalt. Er zijn ijzeren tuinstoelen om ongemakkelijk op te schuifelen, er zijn bedranden en tronen met fluwelen kussen voor de weldoorvoede konten… Buiten onweert het en schijnt de zon onheilspellend hard. Neem gerust wat te drinken voor u verder leest. Er is sterke malt voor wie bloeddorstig op wraak zint, er is water voor wie in de woestijn verdwaalde, er is thee voor wie peinzend op madeleintjes wil zuigen.

Waarom een brief? Om u te bedanken. Voor de vergezichten en klanken die u aan mijn leven geeft, voor de prikkelende smaken en vertrouwde geuren die u mij voorschotelde. Voor de taal die ik van u leerde en die zich vertakt in mij en vloeiend verbinding maakt. Jullie zijn mijn voeding, ik laaf me nederig aan uw voeten en kan bij u op volstrekt ongevaarlijke wijze de giftigste verachting kwijt. U leert mij te schelden in alle toonaarden tegelijk en als er op hete dagen geen man is om te beminnen, kan ik bij u steeds mijn zinloze liefde kwijt.

Natuurlijk zijn er onder jullie die een speciale plek hebben verworven in mijn hoofd en hart. Pipi Langkous, Hasse Simonsdochter, Ludmilla, Jürgen Hofmeester, Zeno, Noboru Wataya, Pietro Palladini. Als jullie in mijn gedachten springen, worden zowat al mijn zintuigen tegelijk gestimuleerd. En zelfs al roepen jullie namen soms beklemmende herinneringen op, ik moet eigenlijk altijd glimlachen als ik aan jullie denk. Aan deze bevooroordeelde personages wil ik vragen mijn oprechte bewondering door te spelen aan het brein waaraan jullie ontsproten.

Los van deze hoofdrolspelers in mijn boekenkast, merk ik dat ik vooral gehecht ben aan het meerstemmig koor dat jullie vormen. Want door jullie te kennen, kon ik de liefste prins langs mijn vlechten mijn lippen laten vinden. Ik kon in de goot mijn verkleumde aders vol hoerenheroïne spuiten en me niet veel later een starre, maar uitermate verstandige Engelse butler wanen. Ik ben gestorven, ik ben herboren, ik heb mezelf weer opgeraapt. Ik heb gezwellen gehad in mijn frontaalkwab en heb vrouwen op mijn staalharde degen geregen tot ze geen pap meer konden zeggen. Ik heb mijn hand tegen het beregende raam gelegd en smachtend geluisterd naar de galop van een schimmel op het tuinpad. Ik heb gehoopt dat alles goed komt en niet geluisterd naar wie wat anders beweerde.

Soms worden jullie zomaar voor lief genomen. Door anderen, die jaloers zijn op mijn vermogen om fijnbesnaard werelden in woorden te gieten. Ze snappen niet hoeveel tijd en geduld jullie van mij vragen. Uren, dagen, weken, waarschijnlijk stilaan zelfs lezende jaren heb ik in jullie geïnvesteerd. Van een gewetenloze moordenaar met scherpe neus tot een naïeve Emma Bovary, ik heb jullie allemaal gehoord en getracht jullie te begrijpen. Daardoor heb ik me vaak flink verloren en ontdaan gevoeld. Maar zelfs in het grootste kabaal dat jullie samen maken, altijd vind ik met jullie ook mezelf terug.

Misschien heb ook ik jullie een tijd niet gehoord, door de laatste maanden vooral spirituele boeken te lezen en op die manier mezelf centraal te zetten. Het was leerzaam, het maakte mijn wereld breder en ik heb goed in de spiegel gekeken, maar het is weer even mooi geweest. Tijd om gulzig te grijpen naar wat zeker verzonnen is. Niet dringen alsjeblieft, als ik jullie weer in mijn bed uitnodig. Het leeslampje geeft licht en heeft de vorm van een huis, maar is toch breekbaar.

  

Liefs,

Marie

Fluisterbootjes, ontmaagding in de thuisbasis en de betere boekhandel

Het werd de hoogste tijd voor een praktische Huiverinkt-post. Ik heb immers de slordige neiging om veel info meteen op de gelijknamige Facebookpagina te plaatsen. Daarmee ga ik ongewild voorbij aan mensen die – zeer begrijpelijk – geen Facebookprofiel hebben of niet weten dat je van onbetaalde pagina’s geen updates krijgt, tenzij je aanvinkt deze wel te willen krijgen*.

1. Als je binnenkort een betere boekhandel binnenstapt, vis dan net op tijd een DW B (Dietsche Warande & Belfort) uit het literaire tijdschriftenrek! In het juninummer van de 159e jaargang staat mijn brief aan kwantumpoëet Matthijs. In deze documentaire kan je vooraf of nadien kennismaken met deze bijzondere Matthijs, die helaas overleden is. De brief lijkt in eerste instantie misschien verrassend spiritueel, maar is in essentie een flink maatschappij-kritische brief.

(Wie mijn zeer persoonlijke ijsemmer-uitdaging miste: klik hier.)

2. Op 4, 5 en 6 september vaar ik mee in een Zwolse fluisterboot. Tijdens Beatloos zal ik mooie, schurende of treffende woorden in de opvarende oren fluisteren. Het wordt een intieme en diverse driedaagse van spoken word en akoestische muziek tijdens het Stadsfestival in Zwolle. 

3. Ik trad nog nooit in het Antwerpse thuisfront op. Daar komt in september eindelijk verandering in. Op zaterdag 13 september vind je mij vanaf half zes in Nova (Schijfstraat 105) tijdens een benefietfeest voor een het schoolproject Asrat in Ethiopië. Door een mail te sturen naar anniePUNTvyvermanATgmailPUNTcom of emydenysATgmailPUNTcom kan je voor 20 euro een mediterraans buffet reserveren. Alleen naar het benefietfeest komen kan ook en kost 5 euro. Ik treed na het eten op, om acht uur.

Stuur me gerust een bericht als je meer info wenst of als je mij me ook wil boeken voor een herfstoptreden!

* onder 'liked': 'get notifications' aanduiden