Kroatië 9-10

Dag 9: Bol-Plitvice

Het verhaal stokt. Op weg van het strand naar de bergen wordt alles beschamend stil. Het gejoel van spelende kinderen wordt vervangen door het eenzame geblaf van een hond. Hij maant je aan je bier sneller te drinken, voort te maken. Gefronste voorhoofden begroeten je nors. Wat verder werd een kerk gehalveerd, maar daar mag je niet te lang naar kijken. De valse glans van het toerisme zijn we even kwijt, maar daar komt kippenvel voor in de plaats. ’s Nachts is het immers erg fris en in je dromen kom je nog meer brokstukken tegen. De remedie? Een uil, een groene vallei, het krakend geluid van hout op een kampvuur.

Dag 10: Plitvice

Limoengroen. Grasgroen. Toerist. Klik. Kwaak. Hemelsblauw. Gifgroen. Kanariegeel. Forel. Libel. Toerist. Als je het water aanraakt, raken de kleuren uit balans. Dus klik en stil. Een grot. Klimmen. Dalen. Water. Wijn. Hamburgers met ketchup tussendoor. Klimopgroen. Klater. Lichtblauw. Waterval. Een kus in de nek. Waarom ik niets zeg? Omdat ik nu enkel kijk en pas later wil schrijven of praten. Kalksteen en chemische reacties. De elfjes hebben de oorlog overleefd maar slapen nu al vijftien jaar in de holtes. Deze plek verdraagt geen woorden.

Kroatië 7-8

Dag 7: Supetar (Brac) – Bol (Brac)

Na een nacht achter tralies in een huis van slaande deuren hoopten we rust te vinden. Maar waar ligt de andere kant? We raakten verslingerd aan de weg, verloren terrein en vonden alle stadjes op postkaartjes lijken. Dus zochten we een plek om onze dorst te lessen met sappige perziken. Daar zorgde taalverwarring voor toenadering. We vonden een camping, de tent paste net tussen twee muren en een boom. Gingen heel stil op de gouden hoorn liggen, in de schaduw weliswaar, keken naar borsten en billen die ons niet toebehoorden. ’s Avonds stak de bora op: een wind die geen gelijken kent. Plots werd het duidelijk: waarom de charmezanger onverstoorbaar was, de bomen krom stonden en de volle maan bijna uit de hemel viel.


Dag 8: Bol (Brac)- Bol (Brac)

Nog een dag op camping Mario, met een vader die zijn eten naar binnen schrokte en het bord onverschillig van zich afschoof, zijn vrouw en dochter afblafte. Ik zag de spataders en de dochter en vroeg me af of ze uit angst ontstaan. Daarna werd de dag zachter en echt vakantie, want bijna een duplicaat van de vorige dag. Opnieuw een strand, nu smaller en met meer zon en boeken. De loomheid was beter gepland. In Bol kantelde een zatlap bijna uit zijn pornoboot, hij joelde bij beats die uit de glanzende wanden bonkten. Zo arm kan een rijk leven zijn. We dronken cocktails als troost en veerden net als de rest van de wereld recht bij het horen van Billie Jean.

Kroatië 5-6

Dag 5: Jelsa (Hvar) – Split

Heeft dit krampachtig herinneren zin? Zeker, anders is het stil. Dit was een dag van regen, regen in de zon - het klopte niet. Een voorbode? Het is steeds leuker als het vers is, maar nu was alles doorweekt. Strandtaferelen verliezen hun glans als het water van boven komt. Wat was dit lelijk toeristisch; verzopen katten in string maar te veel vlees. De weg naar het centrum van Split kenden we niet, maar vonden we snel. Tegen beter weten in betrad ik een gebouw met zeven levens en een jeugdherberg. Pech, volzet! Een kettingrokende dame riep een heer die nog een rode kamer over had en plots waren er nog drie bedden om tussen te kiezen. Hij verzekerde ons dat we konden parkeren. De stad was mooier in groen licht. Het paleis van de gruwelijke keizer was overwoekerd met cafés waar ze goedkope rum verkopen. Achteraf bleek het allemaal best mee te vallen.


Dag 6: Split – Supetar (Brac)

Het was toch verkeerd ingeschat, dat van dat juist parkeren. Alleszins fout als je achteruit rijdt en de spiegel van een nobele onbekende verbrijzelt. Antonio, flik met stijl, verzekerde ons dat Kroatië geen bananenrepubliek was. Om die stelling te bevestigen, dienden we enkel 200 euro te betalen. Ondanks full-security. Puf, zucht, blaas. Ze zullen ons niet kennen, we’ll just pay. En nul promille. Omdat hij slimmer dan zijn vrouwtje is. Daarna opnieuw naar een eiland, daar neemt men het leven niet zo nauw. Een plan gekocht van een vrouwtje zonder tanden. De stad waar we terechtkwamen leek op een lunapark.

Kroatië 3-4

Dag 3: Korcula-Ndinj (Hvar)

Een torenhoge stad. Op het terras drinkt een hoorspel dat haar bekend in de oren klinkt, maar ze merkt het niet op. Wit licht wordt groen licht. Een zeeman neemt haar een been af. Ze struikelt over trappen, schaaft haar knie aan de stenen. Over de zee schrijven vaders brieven. Het water brengt haar naar andere havens. In het groen duikt Phara op. Het dorpsmeisje past hier niet, hangt de mannen aan haar vreemde tong. Twee vissen worden bruin gebakken. Een ijdele salamander spiegelt zich.

Dag 4: Ndinj (Hvar) – Jelsa (Hvar)

Vijf bedden blijken nog te klein. Dan maar haringen in rotsen rammen, de vis is toch te duur. De tent ernaast wordt bevolkt door een dochter met krampen en haar bedachtzame moeder. De man verklapt net niet hoe hij zijn woorden al jaren tracht te vertragen. Terwijl zij net zijn haast liefheeft. Bol is groot. Een zanger strooit paarse regen over de tegels. Ze observeert van bovenaf, trekt aan mouwen, zoekt muziek. Vindt een schuilplaats in de auto, in een storm. Er kruipen mensen uit de tenten. Misschien treft de bliksem nu een beer, een grote boze wolf.

Kroatië: 0-2

Dag 0: Gent-Zaventem

Ze zoekt naar schoenen onder het bed, blaast stof van de zaklamp en gaat na of er nog licht is. Geeft haar huisgenoot een veeg uit de haastig afgewassen pan en haar kat lik op stuk. Een laatste aai, een uithaal naar wat vaag is en om vakantie vraagt. Om drie uur ’s nachts belt de taxichauffeur aan. Ze plukt haar lief van de trap en propt hem in de auto, samen met een rugzak die uit zijn voegen bast.

Dag 1: Zaventem-Dubrovnik

De mannen hebben brede gezichten, waarvan de grofheid in schril contrast staat met de lange vrouwenbenen die haar haastig voorbij steken. Naaldhakjes en rode nagels. Is dit nog steeds de oorlog? De kale kater oogt vies, maar als hij blijft, biedt hij bescherming. Wat is het heet. Haar lijf reageert traag op de muggen, ze zoekt schaduw op en kraakt de eerste mossels. Een grimas is wat de rare koffie nog teweeg brengt en nadien valt ze in slaap tussen de gele huizen van de oude stad. De burcht doemt in haar dromen op. Het is te warm om dicht tegen elkaar te kruipen.

Dag 2: Dubrovnik-Korcula

De oesters op het schiereiland zijn vijf kuna per stuk; nog geen euro dus. Het ziet er goed en loom uit: zon, wijn, vorstelijk slijm besprenkeld met het sap van een citroenhelft. Er steken balken uit het water en daartussen liggen boeien en hechten schelpen zich. De vrouw draagt rammelende emmers naar het kraampje. Omdat het land te laag is en het water te vlak hoor je geen krekels. Enkel het schrapen van tongen en kalk.