Schrijfdocent gezocht bij Kantlijn

Gisteren nam ik deel aan een schrijfles van Kantlijn, de eerste na de zomerstop, in een 'gesellig' buurthuis in Amsterdam-West. Kantlijn is een schrijverscollectief dat Amsterdamse verhalen van de straat vertelt en het bestaat uit veelal ontheemde en soms kwetsbare mensen die hun talent in het schrijven van (korte) verhalen en gedichten willen ontwikkelen en daarmee naar buiten willen treden door middel van publicaties en podiumoptredens. Meer over de mooie filosofie en ambitie van Kantlijn lees je op de website. Ik werd geraakt door de openheid en hoorde, nadat het getik van hondenpoten tussen de tafelpoten verstild was, hoe pennen vleugels kregen. De verhalen zorgden voor herkenning, voor heling, voor verbondenheid. Een voorrecht was het, ze te mogen horen.

En Kantlijn zoekt docenten. Helaas kan ik met een zoontje van anderhalf, met mijn poëtische praktijk Anastanza (website komt eraan) en steeds vaker bevlogen schrijfklussen, niet het engagement beloven dat Kantlijn verdient. Want een docent bij Kantlijn geeft het liefst één keer in de twee weken les, twee uur lang, tegen een mooie vrijwilligersvergoeding. Vooral voor de nieuwe locatie in Amsterdam-Oost is coördinator Sanne nog op zoek naar een docent met een passie voor creatief schrijven en een hart voor mooie en kwetsbare mensen. Stuur je haar een mailtje als je interesse hebt?

Ik heb gisteren overigens niet met mijn duimen gedraaid, want ik wilde niet als buitenstaander toekijken hoe de fantastische docente Josha de deelnemers aan het schrijven kreeg in een veilige bedding van respect voor elkaars verhalen en fantasie. Ik wilde het zelf ervaren. Het thema was 'succes en mislukking' en via een associatieve, zintuigelijke oefening, werd ons gevraagd om vanuit een concrete herinnering een gedicht te schrijven van max. 90 woorden. Mijn brein baarde, na veel krabbels, dit gedicht van 89 woorden. En één woord staat onopgemerkt in de kantlijn. 

Vijf sleutels, de helft van haar leeftijd

aan een rinkelende ring, als bewijs van

vlekkeloos rijgedrag in dit keurige verkeerspark.

Buikkrampen, weke knieën, een zure ochtendadem,

het zadel zelfs in de laagste stand te hoog gegrepen.

'Ik kan dit niet', klinkt het in genadeloos tegenwoordige tijd.

Bij elke fout levert ze een sleutel in,

tot ze stuurloos toekijkt aan de kant.

Geen rijbewijs, oorsuizen en schouderpijn 

na ongelukken: nog steeds vat ze de tekens

en verboden niet, zoekt naar geel in een zee

van rood, keer terug, stop, nee!

Aantekeningen bij een stroomstoring

Trams staan kriskras als verwarde dieren in de stad. Mensen banen zich een weg naar diffuse oversteekplaatsen. Kleur zelf de lichten in, verbind van stip tot stip tot horizon. De revolutie wordt niet volmondig bezongen maar met zoenen op mondhoeken bezegeld. Morgen staat de lente hoog en zal de zon beginnen. Zondag wordt de eerste lange dag. Kruip alvast op handen en poten uit schuilplaatsen. Verzamel rond het vuur, geef elkaar signalen met wapperende handen. Boven je hoofd trekken vogels terug. Zoek ‘vlucht’ op in het woordenboek en glimlach. Dit is een tijd waarin elke minuut nieuwe betekenissen ontstaan.

Steun Mezrab: de plek voor verhalenvertellers in Amsterdam

Af en toe denk je bij het betreden van ruimte: ‘Hier woont de toekomst. Een toekomst die doet glimlachen.' Dat gevoel krijg ik bij Mezrab, dé plek voor verhalenvertellers in Nederland. De drijvende kracht achter Mezrab is de Iraanse Sahand Sahebdivani. Bij Mezrab hoor je op een doordeweekse avond vijf verschillende talen, de voertaal is daarom ook meestal Engels. Je hoort er muziek waar je normaal gezien enkel een minieme kans op maakt als je ’s zomers in de steegjes van een dampende, zuiderse stad verdwaalt. Sahands moeder maakt liters thee en soep voor de bezoekers. Mezrab is zo succesvol, de verhalen die er verteld worden vinden zoveel gretige oren, dat de kelder onder het Café Pakhuis Wilhelmina uit haar voegen barst.

Nu krijgt Mezrab de kans om het café zelf over te nemen. Ik koester het vertrouwen dat de fikse overnamekosten die via crowdfunding gezocht worden daadwerkelijk verzameld zullen geraken, al prikt het een beetje. Ook Café Pakhuis Wilhelmina is me dierbaar, niet in het minst omdat ik er verschillende keren opgetreden heb en die optredens toegang boden tot andere optredens in dit land. Maar nu het rockcafé de handdoek in de ring gooit, ben ik opgelucht dat het Mezrab is die de doek opraapt. Wil je weten hoe een doek een toorts kan worden? Volg de verteller.

In een wereld waarin we dagelijks verhalen vol angst voorgeschoteld krijgen, is Mezrab nodig. Bij Mezrab kruip je dichter bij elkaar. Het vuur is er niet écht, maar voel je onmiskenbaar. Mezrab vertelt met eeuwenoude verhalen een belangrijk deel van de toekomst. Ik doneer, omdat Mezrab een verhaal is met het hart op de juiste plek. Honderd euro, omdat ik zelf steeds concretere plannen smeed om met verhalen mensen dichter bij elkaar te brengen. Een workshop van Sahand, dé verhalenverteller van Nederland, komt dan goed van pas. Als je tien euro doneert, wordt een fles met een brief in het IJ gegooid. Wie weet waar de fles strandt. In mijn verbeelding valt een wimper van een Perzische prinses binnenkort - heel lang geleden - op de flessenbodem.

Doneer je ook?

Blue Monday

auto’s glijden door huizenhoog grijs

als een vinger op het stromende water

maant mist schoorvoetend tot kalmte aan

rustig - u kan hier niets aan doen

stokstijve soldaten bewaken op straathoeken

het ritme van onze neuroses

“Denk eraan uw pillen te slikken.”

“Pixels maken slapeloos.”

“Deze zeep bevat geen zeep.”

DSM-V: wat u ook kraait,

het blijft onbuigzaam

maar wanhoop niet

straks wordt het warm,

ruikt je vel naar hond

of broze revolutie

krijgen we rode luchten

om ons heen en lente in het land

kreten die vertrouwd

uit onze kelen wellen

- we zijn veilig -

Aantekeningen uit de Rijnstraat

As we write cirkelen helikopters rond de Riverside Bar. Mijn muzen worden uit hun koers geblazen. De onderwereld huist niet langer in mijn buik, maar woont en moordt daarbuiten. Op een koude decemberstraat. Wanneer wordt een schrijver verdacht? Als hij schrijft of als zij zwijgt? Ik weet het niet. Wat ik weet: dat dronkenlappen zich beter bezighouden met geilen op Whitney op groot scherm. En ook met een zachte (tong)val en het promille alcohol in whiskey onderschatten. Dit klopt niet. Het wordt dus tijd angsten op te doeken en daartoe wil ik oproepen, maar ik weet niet hoe. Behalve door te blijven schrijven tot schrik een droom wordt, een moord het einde van een tijdperk, een liquidatie het vloeibaar worden van een wereld die van ons afglijdt als een slangenvel. Vannacht wordt het niet koud. We staan het niet toe. We bezweren de winter en leggen de eed af. Alles wordt beter.

Aantekeningen uit het Museumplein

Wat als het mogelijk is om alles in één shot te filmen? Zonder oorzaak of gevolg: een schram op het voorhoofd, een hand voor de mond. Waar het ene begint en het andere ophoudt, maakt niet uit. Wat als breuklijnen onzichtbaar zijn? Van elke gelaatsuitdrukking een gipsen afdruk bestaat voor de eeuwigheid? We onze wimpers meenemen naar een volgend leven? Wat als post-its als gele, wilde herfstbladeren uit de bomen waaien en in die storm het museum echt op zijn kop staat? Wat als een plas niet meer is dan een verzameling indrukken en het hele plein op een honinggraat lijkt? Wat als we niet op statistieken vertrouwen en luisteren naar de regen in onze buik? Wat als we schaduw weg kunnen knippen, transparant maken en op zichzelf laten staan? Zelf vormeloos onze weg vinden in de ruimte? En tot slot, om mee te beginnen: alles in één shot in beeld brengen!