Als we een zeepbel
waren die de scherpe hoeken van de gang overleeft. Als we helemaal onszelf
konden zijn. Even if that somebody was me. Of een kikker met een pluizige poot
die fluks van tafels springt. De honderd kusjes op de stoute kat. We could go
to the movies and cry together. We zouden van onszelf houden en van elkaar en
van ieder ander, maar dan niet zo raar. Het missen zou als vogels zijn waarnaar
je lang kan staren. Zonder dat men vragen stelt over waar je blik heen moet en
waarom je droevig kijkt als je blij bent. Als we samen konden zijn als de zoete
kruimel die op de grond overblijft. Het detail waar jouw blik op valt. En de
mijne.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Adem uit...