Aantekeningen uit de vuilnisbelt ('Tauberbach' van Alain Platel)

Als je stemmen in je hoofd hoort, vraag dan of ze het goed met je menen voor je naar hen luistert. Als je theater niet begrijpt, buig dan voorover tot de vragen in je buik gonzen en maak van hen een lichaam, van dat lichaam een ervaring. Schud je heupen. Richt je daarbij tot elkaar en gooi Bach krijsend op de brandstapel. De Verlichting staat in de fik en of dat hoopvol of hopeloos is, daarover valt vast bij een droge, witte wijn te discussiëren. Zolang we de dieren bij de koffietafel weten te weren… of euh… wacht eens even? In ieder geval: het wordt ooit beter en tussendoor blijven we sterven en kweken. We rollen door vuilnis, trekken een streep over elkaars billen, scheuren onze kleren aan en uit en lappen in de minst beschaafde hoeken onze laars aan regels en geboden. Zoals een dove Bach kan zingen, kan een blinde elke Apocalyps overleven. En toneel blijven spelen.