Tien jaar later...

Het zit maar in mijn hoofd. Alsof dat een troost is.
De zomer van Mambo no. 5, waaiende ramen,
hitte, chocoladeballen met zout.

Hoe jij geen gepeperde vrouwen kende.
Ik mocht eens proberen met zeventien
knersende jaren achter de kiezen.

Lachen geblazen toen je broek
uitgerekend daar opbolde: het was de wind.
Het lekke luchtbed de schuld van een steentje.

Mijn naam nooit zo waar als op die muur gekalkt.
Dat had jij nochtans niet opgeschreven.
Het stond gewoon klaar.