De man die me betastte werd spoorloos in de mist gevolgd.
Zijn huid verdween, de schors bleef ongeschonden.
Ik schreef geen tekens neer. Vandaag geen buik gekust
of boek gelezen. Bloemen sluiten en rauw
hijgt een stem. Roekeloos monddood gepraat.
Luister hoe desondanks in natte tuinen
verhalen uit de bomen kruipen. Het is te laat.
Met onheilspellend lamme tong kom ik tot jou.
Ik had hier al eens gereageerd, maar blijkbaar heb ik ergens iets verkeerd gedaan.
BeantwoordenVerwijderenIk vind het een sterk gedicht, maar 'onheilspellend' in het laatste vers vind ik wat zwaar, vooral bij het luidop voordragen.
Je hebt gelijk, denk ik. Die 'onheilspellend' geeft de oorspronkelijke teleurstelling die aan de basis ligt van het gedicht weer, maar daar heeft de lezer eigenlijk niets aan.
BeantwoordenVerwijderenIk lees het gedicht af en toe opnieuw, en begrijp het minder en minder ;).
BeantwoordenVerwijderenIn de voorlaatste strofe schrijf je desondanks, maar in de laatste strofe schrijf je opnieuw: het is te laat.
Net alsof je een uitstapje naar de verhalen maakt en dan terugkeert: het is toch te laat.
Dan vind ik de 'Maar' een beetje vreemd. De maar gaat dan enkel over de regel waarin ze staat. 'Het is te laat. Met lamme tong kom ik tot jou.' daar slaat de 'maar' niet meer op. Dat vind een vreemd einde.
Of is dat juist de bedoeling? Of begrijp ik het gedicht helemaal niet? :)
Ik denk dat je behoorlijk veel van het gedicht begrepen hebt. Vind het een beetje tricky om het hier helemaal uit te leggen, want ik wil niet met modder gooien en een issue uitvechten op het internet.
BeantwoordenVerwijderenDoor jou is het gedicht al twee woorden kwijt. :-) 'Maar' is inderdaad enkel handig voor het ritme. Thanks !
U doet een ander schijven dan ik. Veel dichter bij de dichter, waar ik van geniet als ik geduld heb weten sparen.
BeantwoordenVerwijderenIk spaar met plezier, al mijn geduld, hier lees ik het op...